Een project dat geen project is: een mooi project

Wat: Enkele bedenkingen tijdens en na seminarie Pedro Costa

Pedro Costa maakt een film die geen film is. Een film die niet teveel de machinerie van de cinema gebruikt. Geen grote lichtbronnen, duizende camera's, montagetafels,... Wel de realiteit tonen zoals ze is. Geen fictie, geen script.
Hoe kan de methode van Pedro Costa een 'voorbeeld' zijn voor het ontwerpen van een pedagogisch project?
Een pedagogisch project maken dat geen pedagogisch project is. Een project dat niet te veel de regeltjes gebruikt van de pedagogie. "Everything we are supposed to do in order to have a certain result."
Hoe kunnen we maw Genk laten zien, iets doen in Genk, zonder iets te willen doen? Zonder een bepaalt doel voor ogen, gewoon een goed project maken. Analoog aan het ' Faire un beau film' ipv un film die wil aanklagen, verbeteren, bewustzijn brengen.

** Storytelling can, although it's fiction, show the truth! ** 

Zeggen wat men te zeggen heeft! ... Dichten?

Wat: Een hoofdstuk in Europa Anno 2006 drukt goed uit wat ik al via verschillende blogposts heb proberen duidelijk te maken. Ziehier een hopelijk overzichtelijke poging in 1 blogpost. 

(Bron: Walser, M. (2006). Over het gesprek met zichzelf. Een flagrant essay. In J. Masschelein, & M. Simons(Eds.), Europa anno 2006. E- ducatieve berichten uit niemandsland (pp. 47-59). Leuven/Voorburg: Acco.)

Welk spreken staat centraal als we anderen een stem willen geven? Zowel mijn spreken als pedagoog als het spreken van anderen kan je op twee manieren bekijken.

Mijn voorkeur gaat uit naar de innerlijke taal.

Geadresseerde taal ( vaak heersende taal)

Innerlijke taal (voorkeur)

Taal van het optreden Taal van meningen Taal van gelijk hebben Taal tot anderen, gericht op anderen  => effect bereiken: anderen overtuigen van uw gelijk, van uw mening, uw begrijpen Niet aanwezig in deze taal owv over ervaring. Beleren van anderen Zin en bewustzijn is product van de auteur. Inzicht- kennis- weten Willekeurige taal: ander slechts doel van de geadresseerde taal

Taal van innelijke spreken: alles wat gedacht kan worden Een vrije taal Gesprek met mezelf Taal voor anderen =>  geen effect bereiken: “Iedereen leest zijn tekst en heeft de vrijheid te begrijpen zoals hij moet.” Meer aanwezig in deze taal owv vanuit een ervaring. Zelfonderzoek Zin en betekenis is product van lezer. Tekst heeft pas maatschappelijke betekenis doorheen de lezer. Uitdrukking- existentie- wezen Onwillekeurige taal: meer de ander aan zijn ervaring herinneren

Waarom voorkeur voor een zelfgespek, een innelijke taal?

In deze taal is men het meest aanwezig.  Ik ben het eens met Walser: “En , onbewijsbaar, kan ik hopen dat dit schrijven waarin ik meer aanwezig ben, anderen meer meedeelt dan elke mogelijke mening.”

Mijn blog:

Een zelfgesprek op zich. Het is een bundeling van mijn gedachten, steeds geschreven vanuit een ervaring ipv over een ervaring. Het heeft niet als doel een effect te bereiken bij de lezer. Ik richt mij niet expliciet tegen de lezer. Ik wil niet mijn mening verkondigen, beleren of gelijk hebben. Wel is het een schrijven voor de lezer waarbij geen effect bereikt dient te worden. Enkel een inspireren. Het aanspreken van de mensen. Dus toch een effect? Ja, maar niet in de zin van een vooraf bepaald doel/effect dat je wenst tot stand te brengen met de geadresseerde taal. Wel een ‘effect’ dat vanzelf gebeurt,( of niet gebeurt). Het is de lezer zelf die de tekst op zijn manier leest. In deze lezing ontstaat er mogelijks een aanspreken.

Gemeenschap?

Hoe verhouden mensen zich tov elkaar? Als schrijver en lezer, als spreker en luisteraar.

De taal is mogelijk wat we gemeen hebben. Taal als element van mogelijke gemeenschap, maar ook element voor scheidingen.

Als lezer ‘met’ de schrijver zijn. Als spreker met de ander, met de luisteraar zijn, doorheen de taal. Of de lezers onderling, zijn ‘met’ elkaar, doorheen het lezen van iets. Maar taal ook als element van scheidingen. Ik begrijp dit als elke lezer die zijn eigen lezing maakt en daardoor ook verschilt van de andere lezers en van de schrijver. Binnen de 'gemeenschap' dus ook aandacht voor het verschil ipv enkel het 'gemeen'.

Gedicht:

Een gedicht is een voorbeeld van het spreken vanuit uzelf. Geen beleren, wel spreken vanuit een ervaring en anderen herinneren aan eigen ervaringen.

Een gedicht wil geen gelijk hebben, wel spreken vanuit zichzelf en zo elke lezer zijn eigen lezing te laten maken, zijn eigen ‘gelijk’ te lezen.

=> Wat kan ik hiermee doen? Zelf een gedicht schrijven? De mensen uit Genk een gedicht laten schrijven? Gedichten als die artistieke focus uit verslag 15/11?  Een gedicht dat geschreven is vanuit hun ervaring met Genk. De gemeenschap wordt niet gecreëerd met bepaalde interventie: het gedicht schrijven. Wel zit de gemeenschap in de taal. We hebben taal gemeen en verhouden ons in de taal ‘met’ elkaar.

Wie participeert mee? Wie leest mee?

Het seminarie rond participatie op donderdag 01/12  heeft mij aan het denken gezet.

Mijn ontwerpidee tot hiertoe:

UP: Elk individu heeft zijn eigen verhaal. Via mijn blog proberen mensen te inspireren, aan te spreken. Inspireren in de zin van raken. Het stilstaan en naar buiten komen. De woorden op u laten inwerken en u laten ‘transformeren’.

Via mijn blog verhalen van en in Genk zichtbaar maken. Genk laten leven.

De blog als een spreken vanuit uzelf, vanuit een ervaring.

De methode uit de ipp- participatiewijzer:

Een stadsblog. Deze blog is een(virtuele) plek waar de inwoners van een stad spreken vanuit zichzelf, vanuit hun ervaring. Hoe zien zij de stad? Ze posten zelf items over dingen die gebeuren in hun stad. Ze schrijven een tekst over een toneelstuk, een betoging, een crimineel feit in de stad,… of posten een zelfgemaakte foto.

De burgers spreken hier, zij laten zien hoe zij de stad ervaren. Via verschillende talen. In teksttaal. In fototaal. …

De stadsblog is in zekere zin hetzelfde als wat ik als plan heb(had) met mijn blog. Via het schrijven proberen te spreken. Een boodschap over te brengen.

Maar er zijn ook wat kritische bedenkingen, zowel bij mijn blog als een stadsblog.

Wie gaat mijn blog lezen? Wie doet er mee aan een stadsblog? Als je kijkt onder het rubriekje ‘meedoen?’, dan staan er een twintigtal namen onder. Ga je zo iedereen bereiken? Of beter gezegd, wie participeert er dan? Zij die niet op de blog gaan, participeren niet. Diegene die geen toegang hebben tot internet participeren niet. Zij schrijven niets op de blog. Maar ze lezen hem ook niet.

Misschien kunnen we het ook omkeren? Afstappen van de vraag: wie schrijft er mee? Wie spreekt er mee? Wel wie leest er mee? Omdat het doel van de blog is mensen aan te spreken, te inspireren. Natuurlijk moet men dan wel de blog lezen, alvorens men aangesproken kan worden.

Daarom is het belangrijk het bestaan van mijn blog kenbaar te maken.

Nagaan of mijn idee werkt of niet. Een eerste toetsing van de ideëen achter mijn ontwerp. Is het echt zo dat mensen reageren. Dat ze geraakt zijn en hun ervaring willen meedelen?

Graag sluit ik de mogelijkheid om af te stappen van het idee van de blog niet uit. Is het misschien te theoretisch? Waar is de praktijkinvulling? Participatie en gemeenschap. Waar is de gemeenschapsvorming in mijn idee? Moet dit? Moet iedereen bereikt worden?

Misschien kan ik ondertussen dieper op zoek gaan binnen de verschillende participatiemethoden. Hoe verhouden de mensen zich binnen de verschillende methodieken tot elkaar. Hoe spreken ze daar? Welke taal? Vanuit hun buik of vanuit hun hoofd, volgens regels en een taal die niet de hunne is?

Mijn blog kenbaar gemaakt(iets wat ik misschien al eerder had kunnen doen) op:

- facebookpagina’s: Stad Genk, KRC Genk official, Genk on stage, bibliotheek Genk

- bevriend met:  Jeugdraad Genk, Jeugddienst Genk

Uitgesproken of uitgeschreven?

Uitgesproken

Praat met mij en doe dat

honderduit, vertel me zwijgend

waarover een leven gaat

hoeveel tederheid er nodig is

en adem gulzig tot het eind

spreek dit lichaam zonder

een spoor van schroom, spreek

het, spel het volledig uit

laat me duizelen breng me 

in totale ademnood geef je

eindelijk helemaal bloot

Marc Tritsmans

Uitgesproken, bij aquarellen van Caren van Herwaarden, uit Studie van de schaduw, 2010

Laureaat Herman de Coninckprijs voor het beste gedicht 2011

of

Verba volant, scripta manent.

Gesproken woorden vervliegen, wat geschreven is, blijft.

?

Ik vraag mij af of het geschreven woord evenveel impact kan hebben als het gesproken woord en andersom. 'Stille' woorden of 'luide' woorden. Waarmee worden mensen het meest aangesproken? Geïnspireerd? Zoals in het gedicht een spreken waarmee je u blootgeeft, blootstelt aan de wereld rondom jou, aan de ander. Waarin je letterlijk én figuurlijk spreekt. En misschien bedoelt de dichter u niet enkel figuurlijk blootgeven, ook letterlijk? Of toch maar schrijven, zoals in de Latijnse zegswijze, omdat dit altijd blijft en gesproken woorden vervliegen, niet blijven bestaan. Maar als je mensen met luide stem aanspreekt, in de zin van inspireren, dan blijven de woorden ook bestaan, bestaan in de ander...

Trouwens, het gedicht en de zegswijze, zijn beide schrijfsels. 'Stille' woorden ipv 'luide' woorden. 'Zegt' dit genoeg of is er nog een andere conclusie??

IJzer wordt plastiek. Ivory wordt Ivorine.

Wat: hoe onderzoek voeren, ‘urban studies’, na The Wire?

Onderzoek doen vanuit een ivorine tower als alternatief voor de ivory tower. Atkinson en Beer houden een pleidooi voor een houding van de academicus/onderzoeker die meer aansluit bij de realiteit.

Meer verbondenheid met real life praktijken, meer ‘connected’ MAAR ook wanneer nodig afstand nemen van die praktijken.

To do:

=> Terug naar Genk: Als je over Genk wil schrijven dan moet dat in verbondenheid met Genk, met real life praktijken in Genk. Niet vanuit mijn ivoren toren, hoog boven de wereld uit. Een ivorine tower uit plastiek die buigbaarder is dan ijzer. Flexibeler om in en uit te gaan. Om als onderzoeker uit de toren en in de wereld te gaan en om als academische wereld en als Genk in de toren te gaan…. (en aangesproken te worden??)

(Bron:  Atkinson, R. & Beer, D.(2010)The ivorine tower in the City. Engaging urban studies after The Wire. In City, 14(5),pp.529-544)

Het schrijven als spreken: kritische bedenkingen

Wat: verschillende vragen die ik mij stel, twijfels,…

1. kan je iedereen bereiken met een blog? Wie gaat dat lezen? Gaan mensen wel aangesproken worden, echt geïnspireerd?
2. schrijven MAAR geen echt face-to-face spreken
3. Gemeenschap creëren via blog? Is uitgaan van het individu ook goed? Waar zit het idee of link met volkshogeschool dan?
4. Ivoren toren?
5. Is het dan geen weergave van Genk via mijn perspectief, zonder de mensen van Genk zelf te laten spreken, een voice te geven, vanuit hun perspectief?
6. Je wil toch ergens een effect bereiken voor de mensen van Genk zelf, iets concreets? Of is er niets mooier( als effect) voor een pedagoog(in spe) om mensen te inpireren, aan te spreken?

Het schrijven als een spreken

( Na individuele bespreking stand van zaken( zie ook pagina blog 15/11/’11( linker kolom bovenaan))

Uitgangspunt: Niet zozeer gemeenschapsdenken, wel het individu op de voorgrond. Een individu met zijn eigen gedachten, ideeën, geschiedenis en levensloop. Met een eigen ‘ik’, mee vormgegeven door een sociaal- culturele context.

Het schrijven als spreken.

Door het schrijven van de blog uzelf blootgeven. Uw eigen gedachten en ideeën.  Geen schrijven(en spreken) over koetjes en kalfjes of over een ervaring. Wel vanuit een ervaring. Proberen via uw schrijven te spreken. Een juist schrijven. Juist in de zin van dat de woorden passen bij wat je denkt, ervaart. Hoe jij als individu een situatie ervaart, hoe je erover denkt en dit communiceren met anderen via het schrijven.

Zo schrijven dat de tekst mensen inspireert, dat ze zich aangesproken voelen.

Net als bijvoorbeeld een sportcommentator die niet louter beschrijft wat hij ziet tijdens de wedstrijd. Wie de bal past naar wie, wie er scoort. Niet wie er demarreert en wie er lek rijdt. Wel iets van uzelf in uw sport’verslag’geving leggen.  Iemand die ergens in is geïnteresseerd, vol passie, spreekt echt vanuit zichzelf. De beelden leven. Ze, samen met de commentaar(het spreken) raken u, spreken u aan. (cfr. Wuyts en Joos)

Sport is enkel een voorbeeld dat mij interesseert, dat mij ‘aanspreekt’. Een gepassioneerd spreken vindt je overal. Over het huishouden, over je kinderen, over je werk, over een hobby, over muziek, over voorvallen in de jeugdbeweging, met vrienden op café( de dronkenpraatjes niet meegerekend) …

En dan bedoel ik niet het geroddel over bepaalde zangers, tv- programma’s, collega’s, vrienden,… Ook niet het zeuren en frustraties uiten,( hoewel dit ook met veel passie en schwung kan gebeuren). Wel het spreken vanuit uzelf. Het letterlijk openbaar maken van uw (diepste) gedachten. Dit wil daarom niet zeggen intieme gedachten, wel gedachten die in u opkomen over thema’s van het dagelijkse leven.

Geen ‘betaalde vriendschap’, iets zus of zo zeggen omdat dat nu eenmaal past in de regeltjes en standaarden van het spreken dat hoort in een bepaalde context.

Geen pedagoog die zegt:” je moet dit of dat doen”, wel eentje die spreekt ‘vanuit zijn hart’, vanuit zichzelf ipv vanuit een protocol.

=> Ontwerpidee

Mijn blog, de schrijfsels over mijn gedachten over Genk zien als een spreken met mijzelf.

Via mijn schrijven proberen te spreken, Genk te laten spreken. Genk moet zichtbaar worden. Het ontwerp bestaat er dan in mijn schrijven zodanig te maken dat het mensen kan inspireren. Dat ze zich aangesproken voelen, geïnteresseerd zijn en zo Genk kunnen ontdekken, kunnen ontmoeten.

Iedereen?

ie·der·een vnw niemand uitgezonderd: ~ was er
Bron: Van Dale

Magie: Het idiote Genk (toch) een stem geven!

Wat: Het belang van de idioot ( Isabelle Stengers: The Cosmopolitan Proposal)

Afstappen van de gebruikelijke “and so…” als we met problemen/urgenties geconfronteerd worden. Een voorstel van Isabelle Stengers om de figuur van de idioot in ons denkproces toe te laten.

De idioot die ons denken en argumenteren vertraagt. Slow down. Maybe there is something more important! We kunnen mis zijn met onze vanzelfsprekende oplossingen en handelingsplannen om een antwoord te bieden op dringende vragen. Niet langer onmiddellijk in actie schieten, bewegen door de mobiliserende urgenties maar wel stoppen, stil staan en opnieuw nadenken. Geen ‘and so…’ wel  ‘in the presence of.’

Deze breuk met het vanzelfsprekende, een opening, een gat tussen het probleem en de oplossing, een moment van aarzeling doet ons inzien dat er misschien andere dingen belangrijk zijn. Welke dingen dan?

Het gaat er niet om deze vraag te beantwoorden. De idioot kan het niet zeggen.

Doel is om ons denken te vertragen, dan pas kan er creatie zijn, kan je op nieuwe ideeën komen.

Hoe?

 ‘Art of staging.’ De kunst van de idioot een stem te geven. Zij die geen stem hebben(dingen, dieren, mensen) te laten meetellen. Naar een concrete, materiële vorm van spreken.  Net zoals in de magie iets tevoorschijn laten komen. Genk tot leven brengen, Genk laten spreken. Steeds in de aanwezigheid van Genk.

To do:

- Genk aan het spreken brengen, tot leven brengen

- opening die idioot creëert benutten vooraleer ‘het gat dicht gaat’

- nadenken ‘in the presence of’ diegene die je wil laten spreken => naar Genk gaan en daar opnieuw nadenken, ruimte van aarzeling... 

Communicatie: 'Betaalde vriendschap' of 'hard tegen hard'?

Wat: 'Te Gek!' op Canvas en de Dichter des Vaderlands van onze noorderburen, Ramsey Nasr in Reyers Laat.
http://programmas.canvas.be/te-gek/te-gek-fragmenten-aflevering-6/
http://video.canvas.be/reyers-laat-dinsdag-8-november-2011

Dirk De Wachter: (psychiater en psychotherapeut. Diensthoofd systeem- en gezinstherapie aan het Universitair Psychiatrisch Centrum K.U.Leuven Campus Kortenberg)
(weergave gesprek is eigen parafrasering)

" De gewone kanalen van spreken raken verstopt. Het gewoon spreken met uw geliefde, kinderen, ouders, buren, vrienden,... is blijkbaar een probleem. Daarvoor gaan we naar de hulpverlener. Men betaalt om zijn leed te vertellen. Betaalde vriendschap is het bijna soms. Ja, ga eens naar uw partner, naar uw vrienden, kennissen, uw geliefde.
Annick Ruyts: "Maar legt dat dan niet die eenzaamheid in de maatschappij bloot?
De Wachter:" Ja, zeker. Dat hangt er mee samen. En daar moet iets aan gebeuren. Dat is mijn punt.
.... " Ik ben bezorgd om onze hechting. Door de fluïditeit van onze relaties. Het feit dat ons huwelijk niet meer houdt, dat onze gezinnen verbrokkelen. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, dat ze als volwassenen relaties aangaan met anderen, maar dat ze niet de hechting en duurzaamheid van de relaties met hun kinderen bewaken. Dan gaan die kinderen op relationeel vlak, als ze ergens emotioneel mee zitten, dit niet kunnen uiten en dan gaan ze naar de hulpverlening. Dan wordt dat geproblematiseerd.

Annick Ruyts: "Slaan wij tilt, of slaat de maatschappij, de wereld tilt?"
De Wachter: " Wij zijn de wereld. Niemand staat daar buiten. Wij zijn de maatschappij zoals ze is. Dat zijn de patiënten met hun problemen, maar dat zijn ook wij, de zogenaamde niet-patiënten. Het gaat niet om de tegenstelling tussen patiënt, niet-patiënt. Wel steeds dezelfde existentiële vragen die voor allen van ons gelden.


Ramsey Nasr: "In Nederland is de communicatie hard tegen hard. Alles moet kunnen. De grenzen worden opgerekt. Maar anderzijds moet alles ook. Je moet overal een mening over hebben, wanneer je dingen gaat nuanceren, wordt je niet gehoord. Ik vind dat het niet is omdat alles moet kunnen, dat je ook alles moet zeggen.  .... " (Over zijn nieuwe boek: Mijn nieuwe vaderland: gedichten van crisis en angst) Dit is niet het boek met de antwoorden, maar met de vragen. Ik denk dat het niet de functie van een kunstenaar is om gemakkelijke antwoorden te geven op moeilijke vragen, maar misschien zelfs om die vragen nog wat lastiger te maken. Om de mensen aan het twijfelen te brengen. Kunst is er niet om bevestiging te bieden, maar om meer twijfels op te roepen. En dat roept dus ook wrijving op. "

Rol van de pedagoog? Een buiten komen als binnen blijven of toch een inspireren?

Op vrijdag 21/10/11 hadden we een sessie rond onze blogs. In een inleidende recap werden we eraan herinnerd dat we een opleiding volgen tot pedagoog. Net als het ‘niet buiten komen’ van de inwoners van Genk, kunnen wij ons als studenten pedagogie afvragen waarvoor wij nog buitenkomen? Hoe zien wij onze positie als pedagoog?

Een blog. Niet uzelf on stage… dan toch ‘Genk on stage’… Genk moet spreken…

Een opleiding volgen, iets doen omdat het moet óf omdat je het echt wil? Als pedagoog in opleiding ‘buiten’ komen. Ervoor gaan, uzelf open stellen, u erin gooien…

Maar: geen migratieprobleem. Wel een ‘gemeenschapsprobleem’, mensen komen niet meer echt ‘buiten’. Ze doen enkel dingen als zij het willen. Ze stellen zich niet open naar de ander, er is geen bereidheid zich te laten verwonderen, zichzelf te laten transformeren, écht ‘buiten’ zichzelf te komen. Ze blijven binnen, in zichzelf gekeerd.

“Als pedagoog is dat wel waar je u mee zal moeten bezig houden, hé! De mensen buiten krijgen.”

Ja, man. Voelt aan alsof de werkwijzen in het pedagogische werkveld geen oplossingen meer kunnen bieden op pedagogische vragen. De vraag naar gemeenschap kan (blijkbaar) niet langer worden beantwoord door voor elke behoefte een oplossing te bouwen, badend in luxe en omgeven door groen.

**

 Moeten we dan de pioniers worden van een nieuwe werkwijze in de pedagogie? De opleiding in een nieuw kleedje dus ook de pedagogen van de toekomst?? Liever broeken dan kleedjes. Blijven bij het vertrouwde, waarom niet? Waarom wel?

**

Dan toch uzelf, als pedagoog in spé, inspannen om ‘buiten’ te komen. Uzelf op het spel te zetten. (obv tekst Nancy Vansieleghem: Spreken) Een pedagoog die op een geïnspireerde manier spreekt. Niet de ander begrijpen en met hem spreken, wel grijpen en laten grijpen, zonder te weten wie men grijpt of tot wie men spreekt. Een spreken waarin de woorden ons zeggen wie er spreekt en dus een spreken dat in zekere zin samenvalt met zichzelf.

Ook uzelf als spreker op het spel zetten. Als pedagoog met onze woorden de ander niet zeggen:' jij moet dit doen, jij moet dit weten.' Wel woorden die onvertaalbaar zijn, die eruit moeten. Woorden als een kracht die ons inspireert. Die ons doet distantiëren van de plaats waar we zijn. Die letterlijk naar buiten doet treden en zin geeft om te veranderen, om te bewegen. Uzelf op het spel zetten en mogelijk transformeren. Geïnspireerde woorden brengen niet een iets teweeg maar een iemand!!

        ** 

Een quote van Forrest Gump uit de gelijknamige film drukt u met de neus op de feiten. "Life is like a box of chocolates. You never know what you gonna get."  

Misschien moeten we als pedagoog met een open blik het leven tegemoet gaan. Ook het schrijven van de blog zien als iets zonder duidelijk einde. Je weet niet waar je zal uitkomen. We weten niet waar we in Genk zullen uitkomen , wat er binnenin de pralines verscholen zit, what's beyond the obvious,... . Het onwetende mag je er niet van weerhouden een praline te kiezen, een bepaalde weg in te slaan, iets te publiceren op de blog,... Uzelf op het spel te zetten, onwetende hoe je 'getransformeerd' kan worden. 

** 

“Je veux juste parler” : Een uitnodiging tot spreken.

Wat: Hoe de contactmomenten invullen, de bijeenkomst van individuen vormgeven? Door te zwijgen? Door te spreken!  Welk spreken?  (Bron: Tekst Nancy Vansieleghem: Spreken)

‘Je veux juste parler. Ik wil alleen maar met je spreken.’ In de film Le Fils geeft Olivier, de leerkracht, dit antwoord op de vraag van Francis of Olivier zijn voogd wil worden.

In de film een soort spreken dat anders is dan het eigentijdse spreken. Dit laatste een spreken van bemiddelen en empoweren waarbij men tracht inzicht te verwerven in de wereld, kennis over zichzelf, onze wereld, onze gemeenschap, om zo zichzelf te veranderen en / of verbeteren. Een functioneel gesprek om iets te weten te komen, redenen,… en op basis hiervan een oordeel te vellen over de andere. De toehoorder staat op het spel. Spreken als reflecteren, je eigen leven in regie nemen, managen,… self-empowerment, voor uzelf opkomen.

Niets van dit alles. In de film Le Fils een spreken van passie en nieuwsgierigheid. ‘Ik wil alleen maar met je spreken.’ Een spreken als uitnodigen tot spreken, als aankondigen, als ontmoeten. Zonder doel, redenen die je wil te weten komen, maar vanuit een soort passie, een soort nieuwsgierigheid. Een passie voor wat zich voordoet en de bereidheid om er u mee in te laten. Of het risico te lopen uzelf te verliezen. De spreker, jijzelf staat op het spel.

Welke vorm van spreken is ‘echt’ spreken? Cognitief(~eigentijds) of relationeel(~Le fils) spreken? ( met de woorden van Büber)

Link met Genk:

Als we meer contactmomenten willen, hoe moeten deze dan worden ingevuld? Mijn voorkeur

gaat uit naar een Ik-Jij ipv een Ik-Het spreken. Een spreken waarbij je de andere/ iemand ontmoet i.p.v. iets ervaart. Het stichten van de wereld i.p.v.  de wereld als een geheel van objecten ervaren. Het oog in oog staan met de wereld, de wereld die zich aandient, die u aanspreekt. In tegenstelling tot een spreken over de wereld, een wereld die je kan bekijken, beschrijven, definiëren en beoordelen. Duidelijke grenzen waarbinnen je kan blijven, alles is voorspelbaar. 

Liever een spreken dat de bereidheid impliceert om uw eigen bestaan op het spel te zetten.

Het eigen bestaan ter sprake brengen, d.m.v. aanwezigheid of blootstelling. Dat wat vanzelfsprekend is, is niet langer zo en een vervreemding van het vanzelfsprekende dringt zich op. Lege handen. Een uitnodiging om opnieuw te spreken.

**

Zijn de mensen wel bereid om “op de uitnodiging in te gaan”?

Zichzelf, hun eigen bestaan, op het spel te zetten? Het risico te nemen zichzelf te verliezen? Is het wel zo makkelijk de sprong in het diepe, het onvoorspelbare, te wagen? Gewoon zonder doel, uit pure passie en nieuwsgierigheid voor het vreemde, de ander te benaderen?

Veel vraagtekens…

**

Een dove 'stad' opnieuw laten horen en luisteren. PART 2

Wat: ontwerpidee verder vormgeven na bespreking individueel idee

"Een dove stad opnieuw laten horen en luisteren." Hiermee bedoel ik dat Genk en vooral haar inwoners doof zijn. Ze horen elkaar niet. Ze leven naast elkaar en kennen elkaar niet. Er zijn, zoals reeds vele malen herhaald, geen echte contact/confrontatiemomenten. (bron: verhaal Italiaanse vrouw in Sledderlo)

"Doel": Iedereen erbij betrekken. Ieder- een. Blijkbaar zit er in dit woord verscholen dat het gaat om ieder op zich, ieder als individu, niet als groep, als iets gemeenschappelijks bezittend. Niet de Italianen, de Turken, de Belgen,... Wel bij wijze van spreken Antonio, Ahmed en Andreas.

Gemeenschap als het bijeenkomen van individuen, niet als het delen van hetzelfde.
Hetzelfde - niet hetzelfde. Hoe kan je diegene die niet hetzelfde zijn samen brengen? (Want de Turken, Italianen en Belgen onderling komen wel samen maar niet over 'culturen', nationaliteiten heen.)

Belang  van stem en horen?  Wanneer je dove mensen wil laten horen heeft dit als gevolg dat de stem en horen belangrijk zijn. Op aangeven van Jan, blijkt uit survey over communicatie, wordt het belang van de stem in vraag gesteld. In een recent onderzoek over communicatie bij jongeren komt naar voren dat jongeren de GSM nog zelden gebruiken om te bellen, wel om te sms-en. De ontvanger hoort niet langer jouw stem maar leest/ ziet jouw geschreven boodschap. Geluid of de stem is misschien te 'appelerend', spreekt!! je te duidelijk aan. Je moet onmiddellijk antwoorden. Je kan je oren niet zomaar afsluiten. Bij sms-en of schrijven is het communicatieproces afstandelijker. Je kan beslissen wanneer je antwoord.

Controle over geluid en de stem. Het lijkt wel alsof we, dit is een (te) ver doorgetrokken veralgemening, in de huidige samenleving controle willen hebben over geluid en stem. Wij willen beslissen wanneer we iets horen en wanneer niet. Beslissen wanneer de ander moet zwijgen of geen geluid meer mag maken.

bv. TD's: er komt minder volk. Een van de mogelijke oorzaken kan zijn dat de organisaties geen decibels meer mogen produceren. 

De samenleving wil doof zijn, we maken onszelf doof. We beslissen wanneer we ons afsluiten van de wereld. Je beslist eigenlijk dat je anderen uitsluit. In Genk krijgt iedere jeugdvereniging zijn eigen lokaal, afgelegen van de rest. Hier kunnen zij 'geluid maken', kunnen zij zich uitleven zonder de andere 'te storen'. Als je ook maar iets van geluid maakt, stoor je uw omgeving al?!

Feestje bij ons in de straat. Buren die een briefje in de bus steken om zich te verontschuldigen voor eventuele overlast en hinder van hun 'birthday bash'. Ik bash ze daar niet voor neer hoor. Leuk, een avondje gratis uitgaan, op je eigen terras met de nodige proviand... 

** Is dit dan ook niet een afsluiten? Op je eigen terrein, thuis op jouw terras ipv  mee te feesten met je buren. Het kiezen om doof te zijn, om eilandje te spelen...**

Dus: belang van stem en horen! Ja, een stem is belangrijk. Zonder stem geen echte wereld. Een stem maakt iets echt. Wanneer iets uitgesproken wordt, bestaat iets. Zoniet staat het op papier, het is makkelijker je ogen te sluiten en iets niet te lezen/zien, dan je oren te sluiten en iets niet te horen.

bv. verontschuldigingen willen we horen uit iemands mond, niet lezen via iemands sms. Dan zijn ze niet echt, dan geloven we het niet.

To do:
- Onderzoek over communicatie bij jongeren nagaan/lezen
- noties van stem en horen verder onderzoeken
- Ieder-een: wat is dit?, wat betekent dit?

Recap: Baltimore en Genk: niet zomaar elkaars gelijken!

Wat: Inzichten uit groepsgesprek op donderdagavond in Genk. 

Wat is er aan de hand? Genk is niet wat ik en vele anderen verwacht hadden. De problemen in Baltimore kan je niet zomaar overtekenen op de kaart van Genk. In Genk klopt iets niet. Het is allemaal te mooi om waar te zijn... Een moment om verder, dieper, na te denken. Stap af van de vanzelfsprekende oplossingen, stel nieuwe vragen.
Ja man, straffen toebak hoor... Wat moet er dan wel gedaan worden? Welke volkshogeschool, wie, waar?? Allemaal vragen waarop ik het antwoord niet onmiddellijk kan geven. Veel bedenkelijke gezichten die beseffen dat het een lange weg zal worden. 

"Je maakt geen ideeën, je krijgt die... door dingen te doen."

  

**

The Wire en de kwestie van (on)mogelijkheid van change.

Misschien moeten we helemaal niet zorgen voor verandering. Wel duidelijk de realiteit vatten. Trouw blijven aan de realiteit. Door te kijken beyond the obvious? Working 9 to 5? Krijg je dan een echt beeld van ‘the city’? Niets te zien. Misschien zijn er toch ‘problemen’. Misschien gaat het er niet om of er nu problemen zijn of niet. Misschien wel gewoon wat mijn indruk is/was.

Wat vind ik dat er aan de hand is? Wat is er nodig? Mijn eigen verhaal schrijven. Het verhaal van Genk, niet van de problemen.

**

Recap: The Wire

Wat: Week 2. Sessies van Sönke Ahrens. Bespreking TV-serie The Wire. Dingen die naar voor komen in The Wire proberen meenemen naar verkenning Genk.

        

Volgens Sönke Ahrens kan je de serie zien als een experimenteel systeem, als een kunstmatige omgeving met duidelijke grenzen. Binnen deze grenzen worden problemen getoond en oplossingen MAAR trap niet in de val. Het is niet wat je ziet, niet wat duidelijk is dat van belang is.  Je moet verder kijken.

“Figuring shit out”, met “soft eyes.” (bv. Kima lost de moord op door opnieuw ter plaatse te gaan en verder te kijken dan wat ze op het eerste zicht ziet => letterlijk meerdere keren kijken, dieper, achter het vanzelfsprekende…)

** Quote van Marcel Proust die ik tegenkwam in een boek (Eat, pray, love) vind ik hierbij passen. “The real voyage of discovery consists not in seeking new landscapes, but in having new eyes” **

Oplossingen?  Nee. Niet kiezen tussen oplossingen. Wel op een andere manier kijken naar problemen, with new, soft eyes. Nieuwe vragen stellen, tot nieuwe gedachten komen, i.p.v. obvious solutions.  Met vragen waaraan je eerst zelfs niet gedacht had.

Hoe beyond what’s midden in plain sight, m.a.w.  what’s hidden in plain sight??

Via getting familiar with, intiem worden met de situatie. De serie doet dit ook. Ze is zo opgebouwd, zonder duidelijk begin en einde, zonder antwoorden enkel meer vragen, …

De kijker moet zich inwerken in de multiple storylines. Waarom zijn er 60u denk je?

** vraagt tijd en inspanning van de kijker**

(Bv. Kima wordt familiar met de moordsituatie door dossiers te lezen, in het veld op onderzoek te gaan,… Uiteindelijk lost ze de moord/ongeluk op.)

To do in Genk

- getting familiar met de situatie

- having new, soft eyes

- verder denken dan wat je ziet: denken is niet kiezen, wel met nieuwe gedachten komen

- beyond what’s midden in plain sight

- tijd nemen en inspannen

- uzelf verliezen in order to find something???

-  Genk zien als experimenteel systeem

-…

**

Kunnen we wel iets ontwerpen en zorgen voor change? Can you change the streets in an informal manner, without a change in formal structure? Wanneer geobsedeerd door statistics dan geen échte verandering. Enkel in de cijferboeken. Een ‘schijnrealiteit’, een trompe d’oeil. In The Wire slaat hoop op verandering al gauw om in treffend realisme. “Some things change, some stay the same. The game stays the game.” Pessimisme…

(wordt vervolgd...)

**

 

Recap: Sociaal –en buurtopbouwwerk

Wat: In week 1 van het academiejaar al meteen lezingen/sessies om ons in te werken in    

          de thematiek van volkshuizen, buurtopbouwwerk en de situatie in Genk.

           Sessies van Jan Bijlsma, Jef Lingier en Erwin De Bruyne moesten ons inzicht geven       

           in enerzijds de geschiedenis van Sociaal werk en anderzijds de real life experiences   

           in het buurtopbouwwerk.

Jef Lingier legt de nadruk op het publiek maken van problemen. “Werken van onderuit.” Je zou kunnen zeggen de mensen een voice geven. Hen zichtbaar maken… M.a.w. vraaggericht, inductief, focussen op de sterktes van de mensen i.p.v. op hun gebreken. Steeds procesgericht, emancipatorisch met respect voor de mensen waarmee je werkt. Men moet samen krachtig het beleid onder druk zetten, om vooruitgang te boeken. Het ‘conflict’(model) tussen bewoners en beleid.

Erwin De Bruyne zoekt eerder ‘consensus’. Een overeenkomst tussen verschillende partners, onderwijs, arbeidsmarkt, gemeente, bewoners,… waarbij je de verschillende contexten in rekening brengt en de relaties tussen de partners open houdt.

In de ‘geschiedenisles’ van Jan Bijlsma werd al snel duidelijk dat er verschillende initiatieven van volkshuizen zijn geweest, elk met hun voor –en nadelen.

Wat hebben we geleerd?

1 nodig aan te sluiten bij wat jongeren willen maar daarom nog geen educatieve praktijken(gewoon wat jongeren leuk vinden) (bv. Dr. Van Wijk, Rotterdam)

2 soms wordt de jeugd niet bereikt (bv. ons huis)

3 misschien terug naar ‘oude’ waarden als zelfbeheersing, netheid, sparen,…?? 

Met deze info in mind kon onze zoektocht naar een ontwerp voor een volkshogeschool beginnen….

Leeruitstap Gent: "This is not my voice speaking"

Inspiratie voor deze blogpost haal ik uit een event in de Vooruit. 'This is not my voice speaking' van kunstenaars Ant Hampton & Britt Hatzius. Zij willen de mensen betrekken bij hun kunstwerk.

Via een interactieve installatie van analoge toestellen: cassetterecorders, lp naalden, projector,... worden de bezoekers uitgenodigd om zelf iets te maken. Het is mij nog een raadsel wat de kunstenaars precies bedoelen met de titel. Mijn interpretatie: Niet de stem van de kunstenaars zelf, maar die van de bezoekers is belangrijk... Their voice.

Van de leeruitstap in Gent neem ik mee dat het niet altijd gemakkelijk is het publiek te betrekken bij je activiteiten. Aan de bezoeker zichtbaar te maken wat uw bedoelingen zijn met een tentoonstelling, boek, foto,...

Amsab: Veel goede wil maar vinden het moeilijk. bv. soep maken, kinderen en bejaarden samen. 

Huidig doel: publieksmoment voor de toekomst: migrantenverhalen. Vertrekken vanuit migranten kinderen en ik citeer: " hun verhaal horen".

=> link met Genk: nodig om de verhalen van Genk zichtbaar te maken, mensen onderling en misschien ook voor het stadsbestuur? Mensen moeten in de eerste plaats opnieuw horen, alvorens ze kunnen luisteren.  

Door te vertrekken van de migrantenkinderen zelf, is het echt hun stem die spreekt. Hun voice. Anders dan bij het soep maken. Een door Amsab ingegeven activiteit.  Not their voice...

Museum Dr. Guislain: Gevaarlijk jong. Een tentoonstelling over kinderen, als gevaar en in gevaar. De stukken gekozen door een clubje van het museum. De inrichting evenzo. Kinderen worden niet betrokken bij de vormgeving van de tentoonstelling. Not their voice...  Een speurtocht... Eigenlijk niet speuren maar vragen oplossen. Als kalmeringsmiddel, bezigheidstherapie. Voorgevormde vragen door educatieve werkingsgroep van het museum. Weinig gevoelens, inzichten van kinderen zelf. Not their voice... 

Zelf de tentoonstelling doorlopen. Interessante en mooie rondleiding. Dubbel gevoel. Veel gezien in items, anders dan wat je zou zien en denken zonder gids. Verhalen over de kunstwerken... Sometimes not my thoughts and voice... Misschien belangrijk uw eigen verhaal te creëren rond een kunstwerk? 

    

Een dove 'stad' opnieuw laten horen en luisteren.

Wat: 1ste  ontwerpidee op basis van verhalen en mijn observaties.

Genk als een lappendeken van 'villages' die zo ver uit elkaar liggen. Elk hun eigen geschiedenis, eigen winkels, kerk/moskee,... Ze zijn allen verspreid, geen verbinding tussen wijken en zelfs mensen binnen een wijk zijn eilandjes.

Er is geen contact tussen mensen. (bv. Troppo è troppo! Ils restent entre eux mêmes. Bonjour, c'est tout.)
Mensen van verschillende culturen en nationaliteiten klitten samen. Ondanks alle initiatieven, buurthuizen, speelpleintjes,...

<=> Iedereen is vriendelijk. Dag Meiske, de vele knikken als je iemand passeert, Zoekt u iets?, Gezondheid,.... 'warme' mensen van aard.

Waarom communiceren ze niet echt? Meer dan hallo,... Babbelen over andere zaken, elkaar leren kennen.
'Getting familiar' met elkaar, met elkaars culturen, dagelijkse bezigheden,...

De mensen weten niets van elkaar, ze leven naast elkaar. Ze zijn doof voor elkaars stemmen en verhalen. Daarom nodig mensen bewust te maken van de situatie. Er zijn mensen die méér willen. Iets gemeenschappelijk, een diepere band i.p.v. eilandmensen. Aanspreken van mensen. Mensen laten nadenken over eigen manier van omgaan met anderen.

Het lappendeken en de mensen erin moeten zichtbaar worden voor elkaar.

Vrijdag 14 okt: Troppo è troppo

Vandaag de laatste hap van mijn taartspie. Ik fiets,lees hijs, mij naar boven op de Zuiderring richting Nieuw-Sledderlo. Op de Fletersdel en Sledderloweg, de toegangsweg naar Nieuw-Sledderlo, doet JCDecaux weer een goede zaak. Clio, Proximus en Lacoste, keuze genoeg. Alhoewel. Aan het begin van de Fletersdel hangt een groot paneel van Belgian Posters tegen de gevel van een huis. Er zijn dus nog andere kapers op de kust. 'Mega Windy Bladblazer'

Ik vervolg mijn weg naar de Sint-Jozef kerk.  Deze ligt pal in het centrum. Daarnaast een Spar, Turkse Slagerij en Senova Turk fiani(een bakker). Op de stoep voor de kerk een ‘reinigingspaneel’ met affiches van de Versuz in Hasselt. Daarnaast een Salvatoriaanse hulpcontainer. Voor meer info zie www. salvatorhulp.org.  Op de hoek van het kerkplein staat te lezen dat Sprakeloos van Tom Lanoye nu ook een toneelversie heeft en dat School is cool een optreden geeft in het cultureel centrum op 31 okt. Ik wandel naar de bushalte in het verlengde van de kerk.

Er staat een vrouw te wachten in het bushokje. Ze draagt een hoofddoek. Waar komt u vandaan? Ik? Uit Turkije. En waar gaat u naartoe? Naar Genk-centrum, station!

Achter het bushokje bevindt zich het parochiecentrum Sint-Jozef. Daarlangs de Trichterweg naar boven. Ik sla deze in. Op het einde van deze doodlopende weg zijn de voetbalterreinen van Sledderlo sportief alsook de Thai en kickboxingschool muaythai –Genk.

 

Ik zie uit een bospaadje een koppel komen. Ik vraag ze waar ze vandaan komen. De man antwoordt. Ik? House in Sledderlo. Nog voor ik de vraag kan stellen waar ze naartoe gaan, geeft hij al zelf het antwoord. Naar de Spar, boterhammen. De vrouw vraagt mij: wat jij doen? Ik vertel hen dat ik op verkenning ben in Genk. Ah, lachen ze allebei. De man geeft mij een hand en zegt: Jij mijn dochter, jij mijn dochter. Dan de vrouw weer: Jij mijn vijf dochter. Ik bedank hen voor het gesprek en neem hetzelfde bospaadje van waar ‘mijn adoptieouders’ kwamen.

Via een bospaadje aan het einde van de Trichterweg kom ik uit in de Wintergroenstraat. Een rustige wijk met appgebouwen en site woningen( zoals de bewoners het zelf zeggen).

Ik ga naar links. Aan mijn linkerzijde zie ik een Turkse moskee. Een groot beige gebouw met koepel, grote parking en een zuilengang. Hieronder zitten enkele mannen van middelbare leeftijd rond een tafeltje. Boven hun een groot bord met Turki  Islam Devinyat vaski en daaroder Turki Islam Emre Gabii. Aan de linkerzijde van het bord een Turkse vlag en rechts de Belgische.  Naast de Moskee Speelplein Wip wap. Een schommel, klimrek, wippen,… kunnen de kinderen blijkbaar niet bekoren want hier en daar wel wat graffiti. FUCK, MELIG, YIY,… Ook het jeugdhuis daarnaast is flink beklad. We are back, MFuckers, Tugz 4 life,… staan op een zo te zien gesloten jeugdhuis.

Ik hoor vrouwen babbelen en draai mij om. Een hele groep gesluierde vrouwen splitsen in twee groepen. Ik stap op 2 vrouwen af. Excuseer. Mag ik eens iets vragen? Ja, knikt de ene vrouw instemmend. Waar komen jullie vandaan? Ik niet verstaan. Ik herhaal mijn vraag. Van moskee. Waar gaan jullie naartoe, Naar huis, Koran lezen. Waarom jij vragen? (2x) Ik antwoord uit interesse. Ze verstaan mij niet. Ik zeg voor school. De andere vrouw heeft nog niks gezegd. De eerste vrouw vertaalt wat ik net zei. Ik versta, ik versta. We bedanken elkaar en gaan elk onze eigen weg.

Ik sla de Boshoek straat in. Een hele hoop doodlopende zijstraatjes. In een van hen ligt Kind en Gezin. Het consultatiecentrum voor het jonge kind.

** Kind en gezin is gesitueerd in een klein gebouw en ik betwijfel of het
 nog in werking is.**

Het einde van de Boshoekstraat gaat over in de Muggenberg. Nu ook appgebouwen met balkons van ijzeren stangen. Precies een hek rond een appgebouw. In de helft van de Muggenberg is er het Speelplein het Zonnetje. De kinderen kunnen spelen op een plein, van de straat afgescheiden door houten schutsels. Een schommel, looprek, 2 hobbeldieren,…. Tegenover het speelplein staan de restanten van een project in ’98 op een muurtje gespoten. WELCOME TO CHICAGO. Show perfect peace so we get,… . Kunstenaars, ja het ziet er echt wel mooi uit, van dienst zijn Popy, Cash, Silver en Sopy.

Dan sla ik de Bijlkestraat in.

Waar moet ge zijn, juffrouwke? Een oerlimburgse stem achter mij. Hier naar boven.
 Dat is het belangrijkste. Daar is een buurtcentrum en hier een school. Ik antwoord dat ik zowat overal moet zijn. Ik vraag hem waar hij vandaan komt. Ik? Ik woon hier. Hij wijst naar een huis vlakbij. Ik heb ne ronde gedaan met mijn heks. Zijn hond aan de lijband grolt. Ik ken niks van honden, zou niet weten welk ras, het was een witte….

In de Bijlkestraat opnieuw een Europa school, ditmaal campus Sledderlo. Waar alle kinderen zich thuisvoelen. Daarnaast een wijkbureau/ buurthuis, de wijkmanager, wijkagent, buurtwerkplaats, groendienst en buurttoezichter zijn hier gevestigd. Op een bord  aan het einde van de straat sla ik evenwijdig met de Bijlke, de Boenerstraat in. Onmiddellijk links een speelplein. Echte sportliefhebbers kunnen hier hun hartje ophalen. Een basketbalterrein, een betonnen voetbalterrein alsook eentje uit kunstgras. Tegen de gevel van een huis naast het speelplein wordt in blauw en oranje getoond dat het hier een JEUGD ZONE is.

Evenwijdig met de Boener, de Steenbergbosstraat. Terhoogte van de bushalte, veel bushaltes( meer dan nodig misschien) trouwens in Nieuw-Sledderlo, staat alweer een GraffitiKunstwerk(uit ’98) op een gevel.

** De bushaltes zijn open, zonder glas. Gewoon in een woonwijk, praktisch in elke straat een halte…
Nergens uren vermeldt. Om het half uur komen de bussen,  heb ik vernomen van de man met zijn heks.**

Volgens het plakkaatje links zouden de lijnen, kleuren en letters op het kunstwerk van Daim, Darco-duck, Loomit en Darco Paris een aanzet moeten geven tot het maken van een levend kunstwerk van de samenleving. De rijkdom aan culturen en talen moet ons daarbij helpen.

Ik kom terug uit op de Muggenberg. Duidelijke message op een gevel van een appgebouw. KMC, Welcome To Hell, If you don’t like us, blow up.

Ik zie een wandelende vrouw. Ik spreek haar aan. Waar komt u vandaan?
Ik, van hier, Sledderlo. Ik woon hierachter. Ik ga naar huis. Ik heb net een wandeling gedaan. Soms wandelen hé. Om te bewegen. Waarom jij vragen? Gewoon, uit interesse. Ze kijkt mij met een bedenkelijk gezicht aan. Voor school? Ja. Medecin? Nee. Vous parlez aussi du francais? Het gesprek gaat verder in het Frans, gemixt met Nederlands. Ze vertelt dat ze Italiaanse is en eerst 5 jaar in Luik heeft gewoond. Vandaar het Frans.  Nu woont ze als 36 jaar hier. J’ai fait une promenade. Il n’y a rien ici hé. Toujours la même. Pas de grandes choses. Comme un cemetière. Een kerhof.  Vroeger wel maar nu… Iedereen, ja alle Turken. Ils restent entre eux mêmes. À la maison, vous comprenez? (ze communiceren niet met anderen) Vroeger had ik een buurvrouw uit Brussel. Altijd babbelen. Maar nu enkel bonjour, et c’est ca. Vroeger ik veel praten want allemaal Belgen rondom mij. Maar nu allemaal Turki. “Trop, c’est trop. Troppo è troppo. Mon famille est a l’Italie. C’est ca qui est le pire.

Na een hele historie over haar leven als gepensioneerde vrouw en de zorg voor haar dove kleindochter, zie ik de opluchting in haar gezicht. Alors on a bavardé un peu. Je te souhaite une bonne journée. En off she went. Terug naar haar huisje….    

Aan het uiteinde van de wijk Nieuw-Sledderlo in de Brandweg ligt de Mickey-mouse en De sleutel school, waar ze volgens een spandoek Nederlands spreken ‘voor de toekomst van uw kinderen’.

** Het was middagpauze en de kinderen spreken ook echt Nederlands met elkaar. Misschien niet verwonderlijk als het kinderen zijn van de 2^de , 3^de of 4^de generatie.**

Langs de Putwijerstraat gaat het terug richting ‘centrum’ van Nieuw-Sledderlo.  In de smalle Hoogblookstraat staat alweer een bord van JCDecaux. Lacoste en Sint-Maartenfeest te Genk.

Veel te zien, en ook niet. Dezelfde indrukken als de vorige dagen. Veel aanbod.

Troppo è troppo. Nieuw- Sledderlo is alweer versleten, op sterven na dood. Klein Turkije vraagt om leven.

  

Donderdag 13 okt: Sledderlo for life

Na een fietstocht tot in Oud-Sledderlo begint mijn tocht vandaag aan de kruising van Terboekt en de Koebaan. Vreemd genoeg alleen enkele paarden aan de linkerkant van de Koebaan. Aan het rondpunt aan de Koebaan en de Smeilstraat een groene textielcontainer. Je kan de ngo vic steunen en de straatkinderen in het Zuiden een nieuwe kans geven! Ik ga de doodlopende Smeilstraat in. In de paardenkop is een klein skatepark. Op een van de schansen  graffiti: SMOKE, DLI. Ook op een vuilbak staat SMOKE.

Ik volg het rondpunt en het verlengde van de Koebaan. De eerste staat rechts, Eviestraat, wordt keurig ‘opgefleurd’  met een bloembak. In deze wirwar van straatjes staan bijna allemaal dezelfde huizen. Balkvormig met een puntdak. De raamkozijnen in bruin of grijs. Op de kruising van deEviestraat en De Koor staat een electriciteitscabine volgeklad met graffiti: JB, DIMI<3 DUMMEL, TOMMY, WSF, LEEN <3 KRIKRI.

Ik niesde 2 maal. Ineens een stem uit het niets: Gezondheid!. Een vrouw stond aan haar voordeur en vroeg mij of ik iets aan het zoeken was. Ahja, ik stond daar wel met een kaartje in mijn hand. Nee ik vind het wel. Wat ben je aan het doen? Ik ben op verkenning in Genk. Hoe kom je in Genk terecht? Voor de studies moeten we voor een bepaald vak Genk verkennen en daarrond verder werken. De zon schijnt toch al. Anders dan de voorbij dagen. Ja het is donderdag hé, dan is het markt. De zon schijnt altijd als het markt is. Alléé, nog veel succes hé.

In een zijstraat van Het Koor, De Sloorstraat zingen we Happy Birthday, want groene graffitiletters geven aan dat TAMARA(=18) 18 jaar is geworden.  Aan de kruising van de Koebaan en Het Koor is een omheind voetbalveldje met 2 goals en een bank. Een houten paneel om iets op te plakken hangt er wezenloos bij en toont geen posters of andere info.

Ik sla de Speltstraat in. In dit gedeelte van Oud-Sledderlo geen lage gebouwen meer of woningen die op elkaar lijken. Villa’s in verschillende bouwstijlen zijn rond het Graanplein gebouwd. Ten noorden van het Graanplein staan er moderne nieuwbouw woningen alsook vier appblokken van 3 verdiepingen met elk hun tuintje. Daarnaast de Moesweg, een woonwijk met recente villa’s.

**

Aan de schommels en goals in de tuinen te zien, wonen hier veel jonge gezinnen. Naar mijn aanvoelen zijn alle nationaliteiten hier vertegenwoordigd. Belg, Turk, Italiaan,… .

**

Op het Graanplein staan 2 banken en een electriciteitscabine. Op deze cabine staat heel wat graffiti te lezen.  SLEDDERLO, Ik was hier,SEWAL BERRA ,SEVVAR,SDL, SDL= BESTE, KDB KOLDERBOS= STOM, CUT, ik hou van jullie, toch niet. Op de bank aan de zijde van de Tarwestraat is met zwarte stift geschreven. LOVE YOU BNA, SLEDDERLO we make opmater rimal, dilos en ilos waren hier, arda doe mee, bieaf hoerenzoon en last but not least SLEDDERLO FOR LIFE.

Aan het einde van de Tarwestraat steek ik de Fletersdel over en kom ik in de Krelstraat die overgaat in de Grote winkelstraat. Links een bos,de toegang hiertoe wordt door de Gemeente Genk ten strengste verboden. 

In de namiddag trek ik opnieuw naar het kruispunt van Terboekt en Koebaan. Met de fiets ditmaal. Recht tegenover de Koebaan op Terboekt een bordeel, AMORE Club. Staduitwaarts op de Terboekt, links, een bushalte met reclame vanJCDecaux voor Proximus. Op de kruising met de Boekveldstraat eveneens een reclamepaneel van dezelfde uitbater,ditmaal met de Clio als campagne.

Voorbij de Boekveldstraat staat een volgend bord met 'welkom in Genk, Iedereen Genkt.' Ik sla de Boekveldstraat in en kom doorheen een rustig villastraatje uit aan de grens van Genk. Aan het kappelletje van de 6 wegen.  De Bosscherweg vormt de grens tussen Genk en Zutendaal. Langs deze weg heb je bossen en weiden. Op het einde manège ’T Bosscherhof.

Ik fiets terug richting Genks grondgebied. Ter hoogte van de Gielisdries en de OLV Van Rust kappel sla ik in. Op het einde van de Meistraat, een verlengde van de Gielisdries, liggen de voetbalterreinen van Bregel Sport.

Ik zie op dit verlaten terrein toch een man in fietstenue, hij dropt zijn  koekpapiertje in de vuilbak en speelt zijn cakeje ineens naar binnen. Ik spreek hem aan. Excuseer meneer, mag ik eens iets vragen. Ja. Waar gaat u naartoe? Waar ik naartoe ga? (krijg ik in een Nederlands accent te horen) Naar Nederlands Limburg. Doet u interviews ofzo? Nee ik ben gewoon op verkenning in Genk. Ik moet een bepaald deel van Genk doen. Ik laat hem de kaart zien. Ow dat is ook een heel stukje. Ik kom uit Nederland en heb hier een tochtje gedaan met mijn mountainbike. Allez  veel succes hé. Ik wens hem een veilige terugtocht naar het verre Holland. Terwijl hij zijn fiets inlaadt, rijdt ik door het Meibos. Precies mijn lelijke ravijnval van 10 jaar geleden revisited. Geen val deze keer, met het droge weer ligt de bergaf met steentjes er nog redelijk doenbaar bij, voor een leek-mountainbiker als ik.

Via het Meibos kom ik uit in de Putwijerstraat. Ik sla de Kensheide in. Hier zijn vooral weiden met paarden én een moestuinparkje. Velttuin, ik gebruik geen gif.

Een man is aan het werken in zijn tuintje. Ik vraag waar hij vandaan komt. Hij verstaat mij niet zo goed. We gaan dichter staan en ik vraag het nog eens. Ik? Van hier, Sledderlo. Dit is de moestuin van mijn schoonbroer en daar ligt mijn tuin. 37 euro, voor de gemeente, 37 euro.  Slechte zomer hé. Alles kapot, alles kapot. Ja, antwoord ik. Teveel regen. De man gaat terug werken. Ik bedank hem en rijd verder.

Op de kruising van de Haverweg( linkse gedeelte is fietsweggetje) en de Kensheide, bevindt zich een monostort  voor Vliegassen.  Electrabel n.v. doet dienst als exploitant van de toezichthoudende Overheid. Bij brand of onheil kan je het bijvermelde nummer bellen.

De Haverweg mondt uit in het industrieterrein. Ik blijf ten oosten van de Oosterring en kom aan in Nieuw-Sledderlo. Deze woonwijk laat ik rechts liggen en gebruik ik als beginpunt morgen.


Vandaag dagje Oud-Sledderlo en omgeving, zeer rustig allemaal. Ook veel jonge gezinnen en nieuwbouw. Maar geen wijkcentrum,geen buurthuis of uitgebouwde meetingplaats.

Sledderlo for life??

Woensdag 12 okt: ‘It takes a whole village to raise a child!’

Vandaag is de wijk Kolderbos aan de beurt.  Ik begin bij de Nieuwstraat en ga de Priesterhaagstraat in.  Hier het wijkcentrum Kolderbos. Daarnaast een frituur en de Sima buurtwinkel, parkingplaats is er ook voorzien. Tegenover het wijkcentrum staat een postbus. In deze wijk zijn appgebouwen van 3 verdiepingen gevestigd, enkele hebben zonnepanelen. Sommige hebben een balkon waarop velen hun was te drogen hangen. Achter de garageboxen bevindt zich een speelplein ‘Speelwei’.  Op dit grasveld staan 2 goals, een schommel , enkele hobbeltuigen,  1 wip en 4 houten banken. De kinderen hebben uitzicht op bos én graffiti op de garageboxen. LILKEY, WEST-SIDE, KDB,… Op een betonbalk onder een balkon staat 2PAK WS te lezen. 

Aan het einde van de Priesterhaagstraat een bord van de Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen. Nieuw-dak laat 108 appartementen In Kolderbos renoveren. In 2 appartementen zijn al nieuwe ramen aangebracht alsook een ballustrade op het dak en  ijzeren stangen voor de ramen op de bovenste verdieping.

Verscholen tussen de appblokken ligt Speelplein Priesterhaak. De kinderen kunnen zich uitleven op 2 schommels, hobbeldieren en een houten huisje met schuif-af. De aangrenzende garageboxen zijn allemaal beschilderd met graffiti. Een clown, een voetbalveld,…

Vervolgens gaat het naar de Hommelheidestraat. Spandoeken als 'Leest u voor?' en ' Wat betekent school voor u?' moeten de allochtone kinderen en volwassenen zin doen krijgen in het lezen en leren. Op het kruispunt/ rondpunt van de Hommelheidestraat en de Hooiberg staat Jeezy L in witte graffitiletters op de zijgevevel van een appblok. Daarnaast in het rood een vierkant met een ster in. Erboven het woord PARA en eronder MAROC.

Hiernaast een groot reclamebord van JCDecaux . Het cultureel centrum kondigt de toneelversie van Sprakeloos van Tom Lanoye en een concert van School is cool aan.

Dan gaat het via de Hooiweg( aan de rechterzijde) naar Europaschool-Genk. “Een school waar ALLE kinderen welkom zijn.” Aan de schoolpoort een bord met: Het beste voor uw kind, in een school met een hart voor iedereen. Aan de zijgevel een spandoek met een mooie slogan. ‘Geen muren, geen grenzen allemaal buren en unieke mensen.’  Aan de achterkant van het schoolgebouw een grote speelplaats met grasveld met 4 goals. Aan de overzijde bevindt zich het recreatieoord De Kastert. Er hangt een spandoek met spelende kinderen. “Spelen mag! Spelen en sporten in de buurt."

Tussen de Hooiweg, Kasterstraat en Hondsbos ligt een wasserette, een voedingswinkel en een kapsalon.  Ik vervolg mijn weg door Hondsbos. In het midden van deze straat een reclamebord van JCDecaux.  Sint- Martinus komt op 5 nov naar Genk-centrum. Naast dit bord staat een vuilbak met KDB in graffiti erop.  Ik draai mij om en zie KOLDERBOS-GOOD op de achtergevel van een appblok geschreven.  Rechts daarvan een graffitischildering ivm muziek. Links een dj, een piano, de gitarist en rechts een zangeres. Dit alles tegen een blauwe achtergrond en op wolken.

De reeks doodlopende straatjes rond de Hondsbosstraat zijn bebouwd met 2 verdiepshuizen, vaak een hele reeks aan elkaar.

Aan het einde van het Hondsbos staat een transparante, glazen bushalte uit glas, de achterkant is mat. Aan de bushalte een reclamepaneel met enerzijds ING 'geen vertrouwen in uw autoverzekering?' Anderzijds reclame voor MTV generation XL: 'onbeperkt sms-en en bellen.'

Ik vroeg aan een wachtende vrouw in de bushalte waar ze vandaan kwam. Ze zei: ‘Van hierachter’  “Waar ga je naartoe?” Naar mijn nicht in Waterschei. Die heeft 4 kleintjes en 2 moeten er naar de tandarts en dan moet ik op die andere 2 passen.”

Op de hoek van de Roosstraat en Hondsbos staat een zelfgemaakt houten bord: “ Kastert feesten zat 8 okt 2011 Griezeltocht, wijkfeest.  De Roosstraat loopt over in de Dreef. Naast de dreef een strook met bomen en banken en daarachter een groot grasveld(Speelplein De Dreef) met 2 ijzeren goalkooien. Aan de ingang van het plein staat een bordje met Koldertof speelzone, Besluit Vlaamse Regering 09/03/1999.  Aan het einde van de Dreef laat iemand zijn visie over de politie weten.’ Fuck the police’ staat in witte letters op een groene electriciteitscabine. Daarnaast KDB en 3600.

Het einde van de wijk Kolderbos wordt gevormd door de Kolderbosstraat. Hier staan vooral villa’s. Wanneer ik terug rechtsomkeer maak in de Kolderboswijk via De Dries staan er dezelfde 3 verdiepingss appgebouwen als in het begin van de Kolderboswijk. Aan de samenloop van De dries en Hooiberg staat een Turkse moskee en cultureel centrum Kolderbos. Yildirin Beyazot . Het gebouw is ingehuldigd in 20-05-2004. De Belgische en Turkse vlag met in het midden een handshake tonen een verbond tussen België en Turkije.

Wanneer ik opnieuw de hooiberg afwandel zie ik een poster: 'Helpt u ook kolderbos mee op de kaart zetten?' Op de achtergrond spelen een houten boot met mensen  erin en een Europese en Belgische vlag op de vlaggenmast de hoofdrol.

In de namiddag gaat het met de fiets richting Hoogstraat. Aan de linkerzijde heb je de begraafplaats Genk centrum. Hier bevinden zich ook de oorlogsgraven van het Gemenebest.  Open van 1apr- 2nov van 8u-20u. Net voorbij de begraafplaats staat er een bushalte. De reclame voor ING wordt opnieuw verzorgd door JCDecaux . Ik parkeer mijn fiets aan de GB aan de Koerlostraat.  Ik ga te voet verder, aan mijn linkerzijde, terhoogte van de Daalstraat staat een Bushalte. Je kan een Renault Clio kopen voor 8.999 euro en je krijgt er 4 Ice Watches bij. “Een beperkte serie, bijna onbeperkte uitrusting.”

Ik plantte mij neer op het bankje in het bushokje. De bus was in aantocht. Een vrouw kwam nog net op tijd. ‘De bus is er,  hé!’ Ik antwoorde dat ik gewoon wat aan het schrijven was. Voor de bus stopte  vroeg ik nog snel waar ze vandaan kwam. Genk.  Waar gaat u naartoe? Genk. Ze stapte in en verdween uit mijn zicht richting genk.

**

Een zeer vluchtige ontmoeting maar ze blijft toch bij. De vriendelijkheid van de mensen is opvallend.

**

Hop de Daalstraat in voor een reeks straten rond Camerlo richting Oosterring.  Aan het einde van de Daalstraat Speelplein De Daal. What else?! Voor het eerst spot ik een basketbalterrein en petanquebanen, daarnaast een voetbalterrein , schommel, wip. Grenzend aan de kolderbosstraat staat er een kappelletje. Daarvoor een stenen halve cirkel met alle straten in de buurt van Camerlo.  De geburenkring van Genk wordt uitgebeeld met een bloem in het midden am  1983 met daaronder 'Genk Geburenkring.'

Ik steek de kolderbosstraat over in een smal straatje, Kenniphoefstraat met oude boerderijtjes. Naast deze boerderijen zijn er weien met paarden en groentetuintjes.  Deze straat mondt uit in de Maastrichtstraat. Hier staan villa’s langs de linkerkant en rechts een beginnend bos. 

Ik zet mijn tocht verder via de Sledderloweg en Fletersdel.
Ter hoogte van de Lousbeekstraat bevindt zich een bushalte met reclame van JCDecaux,  ING en Prowimus.  Een groot bord met ’ Tennisdel’ trekt mijn aandacht. Op dit met slagbomen afgesloten domein, midden in het groen, kan je je sportief uitleven. Tennis, easy fit, squash valley cafémaxims. Na het sporten kan je u laten verzorgen door de osteopaat-kinesitherapeut in ‘Motion to balance’.

Verder op mijn weg kom ik bij ‘Campus Bethanie’. Een soort van kleine gemeenschap midden in het groen. De school heeft een eigen wasserij, technische dienst, slaapplaatsen, sportvelden,… Alles wat in een dorp aanwezig is wordt gebruikt om het kind op te voeden. De slogan ’It takes a whole village to raise a child!’ prijkt dan ook tegen de glazen gevel van het schoolgebouw.

Op mijn terugweg naar de scoutslokalen Termien,aan de Melberg,spot ik aan de overkant van de Oosterring graffiti op een electriciteitskabinebine: SMOKE, THA BONZ, LA 4 LIFE. Een startpunt voor morgen.

Vandaag veel gewandeld en gezien. Europaschool, midden in Kolderbos, een school waar elk kind zich thuis voelt? Of  campus Bethanië, een afgelegen commune waar alles voor handen is? Opgroeien en opvoeden in Genk, keuzes genoeg,… een eigen kinderwereld creëren. Je eigen ‘village’ in de stad.