Wat: Hoe de contactmomenten invullen, de bijeenkomst van individuen vormgeven? Door te zwijgen? Door te spreken! Welk spreken? (Bron: Tekst Nancy Vansieleghem: Spreken)
‘Je veux juste parler. Ik wil alleen maar met je spreken.’ In de film Le Fils geeft Olivier, de leerkracht, dit antwoord op de vraag van Francis of Olivier zijn voogd wil worden.
In de film een soort spreken dat anders is dan het eigentijdse spreken. Dit laatste een spreken van bemiddelen en empoweren waarbij men tracht inzicht te verwerven in de wereld, kennis over zichzelf, onze wereld, onze gemeenschap, om zo zichzelf te veranderen en / of verbeteren. Een functioneel gesprek om iets te weten te komen, redenen,… en op basis hiervan een oordeel te vellen over de andere. De toehoorder staat op het spel. Spreken als reflecteren, je eigen leven in regie nemen, managen,… self-empowerment, voor uzelf opkomen.
Niets van dit alles. In de film Le Fils een spreken van passie en nieuwsgierigheid. ‘Ik wil alleen maar met je spreken.’ Een spreken als uitnodigen tot spreken, als aankondigen, als ontmoeten. Zonder doel, redenen die je wil te weten komen, maar vanuit een soort passie, een soort nieuwsgierigheid. Een passie voor wat zich voordoet en de bereidheid om er u mee in te laten. Of het risico te lopen uzelf te verliezen. De spreker, jijzelf staat op het spel.
Welke vorm van spreken is ‘echt’ spreken? Cognitief(~eigentijds) of relationeel(~Le fils) spreken? ( met de woorden van Büber)
Link met Genk:
Als we meer contactmomenten willen, hoe moeten deze dan worden ingevuld? Mijn voorkeur
gaat uit naar een Ik-Jij ipv een Ik-Het spreken. Een spreken waarbij je de andere/ iemand ontmoet i.p.v. iets ervaart. Het stichten van de wereld i.p.v. de wereld als een geheel van objecten ervaren. Het oog in oog staan met de wereld, de wereld die zich aandient, die u aanspreekt. In tegenstelling tot een spreken over de wereld, een wereld die je kan bekijken, beschrijven, definiëren en beoordelen. Duidelijke grenzen waarbinnen je kan blijven, alles is voorspelbaar.
Liever een spreken dat de bereidheid impliceert om uw eigen bestaan op het spel te zetten.
Het eigen bestaan ter sprake brengen, d.m.v. aanwezigheid of blootstelling. Dat wat vanzelfsprekend is, is niet langer zo en een vervreemding van het vanzelfsprekende dringt zich op. Lege handen. Een uitnodiging om opnieuw te spreken.
**
Zijn de mensen wel bereid om “op de uitnodiging in te gaan”?
Zichzelf, hun eigen bestaan, op het spel te zetten? Het risico te nemen zichzelf te verliezen? Is het wel zo makkelijk de sprong in het diepe, het onvoorspelbare, te wagen? Gewoon zonder doel, uit pure passie en nieuwsgierigheid voor het vreemde, de ander te benaderen?
Veel vraagtekens…
**
Geen opmerkingen:
Een reactie posten