Op vrijdag 21/10/11 hadden we een sessie rond onze blogs. In een inleidende recap werden we eraan herinnerd dat we een opleiding volgen tot pedagoog. Net als het ‘niet buiten komen’ van de inwoners van Genk, kunnen wij ons als studenten pedagogie afvragen waarvoor wij nog buitenkomen? Hoe zien wij onze positie als pedagoog?
Een blog. Niet uzelf on stage… dan toch ‘Genk on stage’… Genk moet spreken…
Een opleiding volgen, iets doen omdat het moet óf omdat je het echt wil? Als pedagoog in opleiding ‘buiten’ komen. Ervoor gaan, uzelf open stellen, u erin gooien…
Maar: geen migratieprobleem. Wel een ‘gemeenschapsprobleem’, mensen komen niet meer echt ‘buiten’. Ze doen enkel dingen als zij het willen. Ze stellen zich niet open naar de ander, er is geen bereidheid zich te laten verwonderen, zichzelf te laten transformeren, écht ‘buiten’ zichzelf te komen. Ze blijven binnen, in zichzelf gekeerd.
“Als pedagoog is dat wel waar je u mee zal moeten bezig houden, hé! De mensen buiten krijgen.”
Ja, man. Voelt aan alsof de werkwijzen in het pedagogische werkveld geen oplossingen meer kunnen bieden op pedagogische vragen. De vraag naar gemeenschap kan (blijkbaar) niet langer worden beantwoord door voor elke behoefte een oplossing te bouwen, badend in luxe en omgeven door groen.
**
Moeten we dan de pioniers worden van een nieuwe werkwijze in de pedagogie? De opleiding in een nieuw kleedje dus ook de pedagogen van de toekomst?? Liever broeken dan kleedjes. Blijven bij het vertrouwde, waarom niet? Waarom wel?
**
Dan toch uzelf, als pedagoog in spé, inspannen om ‘buiten’ te komen. Uzelf op het spel te zetten. (obv tekst Nancy Vansieleghem: Spreken) Een pedagoog die op een geïnspireerde manier spreekt. Niet de ander begrijpen en met hem spreken, wel grijpen en laten grijpen, zonder te weten wie men grijpt of tot wie men spreekt. Een spreken waarin de woorden ons zeggen wie er spreekt en dus een spreken dat in zekere zin samenvalt met zichzelf.
Ook uzelf als spreker op het spel zetten. Als pedagoog met onze woorden de ander niet zeggen:' jij moet dit doen, jij moet dit weten.' Wel woorden die onvertaalbaar zijn, die eruit moeten. Woorden als een kracht die ons inspireert. Die ons doet distantiëren van de plaats waar we zijn. Die letterlijk naar buiten doet treden en zin geeft om te veranderen, om te bewegen. Uzelf op het spel zetten en mogelijk transformeren. Geïnspireerde woorden brengen niet een iets teweeg maar een iemand!!
**
Een quote van Forrest Gump uit de gelijknamige film drukt u met de neus op de feiten. "Life is like a box of chocolates. You never know what you gonna get."
Misschien moeten we als pedagoog met een open blik het leven tegemoet gaan. Ook het schrijven van de blog zien als iets zonder duidelijk einde. Je weet niet waar je zal uitkomen. We weten niet waar we in Genk zullen uitkomen , wat er binnenin de pralines verscholen zit, what's beyond the obvious,... . Het onwetende mag je er niet van weerhouden een praline te kiezen, een bepaalde weg in te slaan, iets te publiceren op de blog,... Uzelf op het spel te zetten, onwetende hoe je 'getransformeerd' kan worden.
**
Geen opmerkingen:
Een reactie posten