Wat: Enkele overwegingen ivm ontwerp. Wat is het ‘doel’ van het ontwerp? Hoe moet ik in Genk gesprekken voeren? In het wilde weg, zonder vast stramien? Of met een zekere houvast? Wat ‘moeten’ de gedichten doen?
Latour: “A text is thick!”
Volgens Latour bestaat een goede beschrijving uit veel details. A text is thick.
Een beschrijving of tekst kan falen, net als een experiment in een laboratorium kan mislukken. Een tekst is in de sociale wetenschappen mislukt als het sociale afwezig is. ‘Doel’ is de actoren te laten ‘bewegen’, ze iets te alten doen. Hun onderlinge verbanden, hun netwerk en sociale interacties moeten duidelijk worden. Het sociale moet ‘tot leven komen.’ Hence the title ‘Reassembling the social’.
Een tekst wil geen informatie geven, wel trans-formatie. Latour loopt hiermee parallel aan de tweede traditie van Pedagogisch onderzoek die de mensen wil inspireren, wil losmaken van hun zelf, door eerst als onderzoeker zorg te dragen voor uw ‘zelf’ en hiertoe anderen uit te nodigen.
=> Gedichten kunnen ook thick zijn, of zijn best thick indien ze inspirerende en transformerende ‘effecten willen bereiken.’
Foucault: “Schrijven vanuit een ervaring.”
De boeken van Foucault zijn geschreven vanuit een ervaring. Niet gewoon een neerslag van wat hij weet, ziet of hoort. Hij schrijft omdat hij nog niet weet. Schrijven is zijn methode om onderzoek te doen, om zijn eigen denken te veranderen. Het schrijven verandert u. Schrijft hij ook de waarheid? Wat zijn boeken beweren moet waar zijn, maar een ervaring kan niet waar of onwaar zijn. Een ervaring is niet iets waars, het is een realiteit geweest. Het is een fictie, iets dat je construeert. Iets gebeurt, je ervaart dit en dan daarna schrijf je iets vanuit deze ervaring. De waarheid van het schrijfsel hangt af van de mogelijkheid die het schrijfsel biedt, voor uzelf en mogelijks ook voor anderen, om er veranderd uit tevoorschijn te komen.
Om een (ver)ander(d)e houding tot wat geschreven is.
=> Gedichten als ervaringen. De waarheid van gedichten ligt in de mogelijkheid die ze biedt tot ervaring, tot het loskomen van u zelf en uw denken te veranderen. De mogelijkheid om er veranderd uit tevoorschijn te komen. Maar ook om de andere uit te nodigen die ervaring te delen.
Masschelein: “Acteurs zijn onthullers ipv makers.”
De gebroeders Dardenne weten als zij een film maken, niet op voorhand waar ze naartoe willen. Ze hebben geen methode, die een duidelijk doel heeft, een bestemming, een resultaat dat je wil bereiken door welbepaalde stappen te volgen. Wel maken zij gebruik van een protocol. Het verschil met een methode bestaat erin dat een protocol geen bestemming heeft, je weet niet waar je naartoe wil en waar je zal uitkomen. Een protocol is een duidelijke, vastgelegde weg, een manier van doen, die je volgt. Een weg die je aflegt, altijd op dezelfde manier opdat de dingen op zichzelf kunnen verschijnen, zich kunnen meedelen.
Voor de camera zijn de acteurs onthullers en geen makers. Ze maken niets, ze representeren niets, ze laten iets verschijnen.
=> Via gedichten Genk ontsluiten. Genk laten spreken, laten verschijnen. Hiervoor heb ik een protocol nodig. Wat zal ik doen als ik in Genk ben? Welke weg zal ik afleggen. Figuurlijk maar even goed letterlijk? Hoe zal ik dat doen? Wat ga ik de mensen vragen? Een vaste manier van doen is nodig opdat het sociale kan verschijnen. Niet Genk maken, representeren, wel tevoorschijn laten komen.
