Het schrijven als een spreken

( Na individuele bespreking stand van zaken( zie ook pagina blog 15/11/’11( linker kolom bovenaan))

Uitgangspunt: Niet zozeer gemeenschapsdenken, wel het individu op de voorgrond. Een individu met zijn eigen gedachten, ideeën, geschiedenis en levensloop. Met een eigen ‘ik’, mee vormgegeven door een sociaal- culturele context.

Het schrijven als spreken.

Door het schrijven van de blog uzelf blootgeven. Uw eigen gedachten en ideeën.  Geen schrijven(en spreken) over koetjes en kalfjes of over een ervaring. Wel vanuit een ervaring. Proberen via uw schrijven te spreken. Een juist schrijven. Juist in de zin van dat de woorden passen bij wat je denkt, ervaart. Hoe jij als individu een situatie ervaart, hoe je erover denkt en dit communiceren met anderen via het schrijven.

Zo schrijven dat de tekst mensen inspireert, dat ze zich aangesproken voelen.

Net als bijvoorbeeld een sportcommentator die niet louter beschrijft wat hij ziet tijdens de wedstrijd. Wie de bal past naar wie, wie er scoort. Niet wie er demarreert en wie er lek rijdt. Wel iets van uzelf in uw sport’verslag’geving leggen.  Iemand die ergens in is geïnteresseerd, vol passie, spreekt echt vanuit zichzelf. De beelden leven. Ze, samen met de commentaar(het spreken) raken u, spreken u aan. (cfr. Wuyts en Joos)

Sport is enkel een voorbeeld dat mij interesseert, dat mij ‘aanspreekt’. Een gepassioneerd spreken vindt je overal. Over het huishouden, over je kinderen, over je werk, over een hobby, over muziek, over voorvallen in de jeugdbeweging, met vrienden op café( de dronkenpraatjes niet meegerekend) …

En dan bedoel ik niet het geroddel over bepaalde zangers, tv- programma’s, collega’s, vrienden,… Ook niet het zeuren en frustraties uiten,( hoewel dit ook met veel passie en schwung kan gebeuren). Wel het spreken vanuit uzelf. Het letterlijk openbaar maken van uw (diepste) gedachten. Dit wil daarom niet zeggen intieme gedachten, wel gedachten die in u opkomen over thema’s van het dagelijkse leven.

Geen ‘betaalde vriendschap’, iets zus of zo zeggen omdat dat nu eenmaal past in de regeltjes en standaarden van het spreken dat hoort in een bepaalde context.

Geen pedagoog die zegt:” je moet dit of dat doen”, wel eentje die spreekt ‘vanuit zijn hart’, vanuit zichzelf ipv vanuit een protocol.

=> Ontwerpidee

Mijn blog, de schrijfsels over mijn gedachten over Genk zien als een spreken met mijzelf.

Via mijn schrijven proberen te spreken, Genk te laten spreken. Genk moet zichtbaar worden. Het ontwerp bestaat er dan in mijn schrijven zodanig te maken dat het mensen kan inspireren. Dat ze zich aangesproken voelen, geïnteresseerd zijn en zo Genk kunnen ontdekken, kunnen ontmoeten.