Vrijdag 14 okt: Troppo è troppo

Vandaag de laatste hap van mijn taartspie. Ik fiets,lees hijs, mij naar boven op de Zuiderring richting Nieuw-Sledderlo. Op de Fletersdel en Sledderloweg, de toegangsweg naar Nieuw-Sledderlo, doet JCDecaux weer een goede zaak. Clio, Proximus en Lacoste, keuze genoeg. Alhoewel. Aan het begin van de Fletersdel hangt een groot paneel van Belgian Posters tegen de gevel van een huis. Er zijn dus nog andere kapers op de kust. 'Mega Windy Bladblazer'

Ik vervolg mijn weg naar de Sint-Jozef kerk.  Deze ligt pal in het centrum. Daarnaast een Spar, Turkse Slagerij en Senova Turk fiani(een bakker). Op de stoep voor de kerk een ‘reinigingspaneel’ met affiches van de Versuz in Hasselt. Daarnaast een Salvatoriaanse hulpcontainer. Voor meer info zie www. salvatorhulp.org.  Op de hoek van het kerkplein staat te lezen dat Sprakeloos van Tom Lanoye nu ook een toneelversie heeft en dat School is cool een optreden geeft in het cultureel centrum op 31 okt. Ik wandel naar de bushalte in het verlengde van de kerk.

Er staat een vrouw te wachten in het bushokje. Ze draagt een hoofddoek. Waar komt u vandaan? Ik? Uit Turkije. En waar gaat u naartoe? Naar Genk-centrum, station!

Achter het bushokje bevindt zich het parochiecentrum Sint-Jozef. Daarlangs de Trichterweg naar boven. Ik sla deze in. Op het einde van deze doodlopende weg zijn de voetbalterreinen van Sledderlo sportief alsook de Thai en kickboxingschool muaythai –Genk.

 

Ik zie uit een bospaadje een koppel komen. Ik vraag ze waar ze vandaan komen. De man antwoordt. Ik? House in Sledderlo. Nog voor ik de vraag kan stellen waar ze naartoe gaan, geeft hij al zelf het antwoord. Naar de Spar, boterhammen. De vrouw vraagt mij: wat jij doen? Ik vertel hen dat ik op verkenning ben in Genk. Ah, lachen ze allebei. De man geeft mij een hand en zegt: Jij mijn dochter, jij mijn dochter. Dan de vrouw weer: Jij mijn vijf dochter. Ik bedank hen voor het gesprek en neem hetzelfde bospaadje van waar ‘mijn adoptieouders’ kwamen.

Via een bospaadje aan het einde van de Trichterweg kom ik uit in de Wintergroenstraat. Een rustige wijk met appgebouwen en site woningen( zoals de bewoners het zelf zeggen).

Ik ga naar links. Aan mijn linkerzijde zie ik een Turkse moskee. Een groot beige gebouw met koepel, grote parking en een zuilengang. Hieronder zitten enkele mannen van middelbare leeftijd rond een tafeltje. Boven hun een groot bord met Turki  Islam Devinyat vaski en daaroder Turki Islam Emre Gabii. Aan de linkerzijde van het bord een Turkse vlag en rechts de Belgische.  Naast de Moskee Speelplein Wip wap. Een schommel, klimrek, wippen,… kunnen de kinderen blijkbaar niet bekoren want hier en daar wel wat graffiti. FUCK, MELIG, YIY,… Ook het jeugdhuis daarnaast is flink beklad. We are back, MFuckers, Tugz 4 life,… staan op een zo te zien gesloten jeugdhuis.

Ik hoor vrouwen babbelen en draai mij om. Een hele groep gesluierde vrouwen splitsen in twee groepen. Ik stap op 2 vrouwen af. Excuseer. Mag ik eens iets vragen? Ja, knikt de ene vrouw instemmend. Waar komen jullie vandaan? Ik niet verstaan. Ik herhaal mijn vraag. Van moskee. Waar gaan jullie naartoe, Naar huis, Koran lezen. Waarom jij vragen? (2x) Ik antwoord uit interesse. Ze verstaan mij niet. Ik zeg voor school. De andere vrouw heeft nog niks gezegd. De eerste vrouw vertaalt wat ik net zei. Ik versta, ik versta. We bedanken elkaar en gaan elk onze eigen weg.

Ik sla de Boshoek straat in. Een hele hoop doodlopende zijstraatjes. In een van hen ligt Kind en Gezin. Het consultatiecentrum voor het jonge kind.

** Kind en gezin is gesitueerd in een klein gebouw en ik betwijfel of het
 nog in werking is.**

Het einde van de Boshoekstraat gaat over in de Muggenberg. Nu ook appgebouwen met balkons van ijzeren stangen. Precies een hek rond een appgebouw. In de helft van de Muggenberg is er het Speelplein het Zonnetje. De kinderen kunnen spelen op een plein, van de straat afgescheiden door houten schutsels. Een schommel, looprek, 2 hobbeldieren,…. Tegenover het speelplein staan de restanten van een project in ’98 op een muurtje gespoten. WELCOME TO CHICAGO. Show perfect peace so we get,… . Kunstenaars, ja het ziet er echt wel mooi uit, van dienst zijn Popy, Cash, Silver en Sopy.

Dan sla ik de Bijlkestraat in.

Waar moet ge zijn, juffrouwke? Een oerlimburgse stem achter mij. Hier naar boven.
 Dat is het belangrijkste. Daar is een buurtcentrum en hier een school. Ik antwoord dat ik zowat overal moet zijn. Ik vraag hem waar hij vandaan komt. Ik? Ik woon hier. Hij wijst naar een huis vlakbij. Ik heb ne ronde gedaan met mijn heks. Zijn hond aan de lijband grolt. Ik ken niks van honden, zou niet weten welk ras, het was een witte….

In de Bijlkestraat opnieuw een Europa school, ditmaal campus Sledderlo. Waar alle kinderen zich thuisvoelen. Daarnaast een wijkbureau/ buurthuis, de wijkmanager, wijkagent, buurtwerkplaats, groendienst en buurttoezichter zijn hier gevestigd. Op een bord  aan het einde van de straat sla ik evenwijdig met de Bijlke, de Boenerstraat in. Onmiddellijk links een speelplein. Echte sportliefhebbers kunnen hier hun hartje ophalen. Een basketbalterrein, een betonnen voetbalterrein alsook eentje uit kunstgras. Tegen de gevel van een huis naast het speelplein wordt in blauw en oranje getoond dat het hier een JEUGD ZONE is.

Evenwijdig met de Boener, de Steenbergbosstraat. Terhoogte van de bushalte, veel bushaltes( meer dan nodig misschien) trouwens in Nieuw-Sledderlo, staat alweer een GraffitiKunstwerk(uit ’98) op een gevel.

** De bushaltes zijn open, zonder glas. Gewoon in een woonwijk, praktisch in elke straat een halte…
Nergens uren vermeldt. Om het half uur komen de bussen,  heb ik vernomen van de man met zijn heks.**

Volgens het plakkaatje links zouden de lijnen, kleuren en letters op het kunstwerk van Daim, Darco-duck, Loomit en Darco Paris een aanzet moeten geven tot het maken van een levend kunstwerk van de samenleving. De rijkdom aan culturen en talen moet ons daarbij helpen.

Ik kom terug uit op de Muggenberg. Duidelijke message op een gevel van een appgebouw. KMC, Welcome To Hell, If you don’t like us, blow up.

Ik zie een wandelende vrouw. Ik spreek haar aan. Waar komt u vandaan?
Ik, van hier, Sledderlo. Ik woon hierachter. Ik ga naar huis. Ik heb net een wandeling gedaan. Soms wandelen hé. Om te bewegen. Waarom jij vragen? Gewoon, uit interesse. Ze kijkt mij met een bedenkelijk gezicht aan. Voor school? Ja. Medecin? Nee. Vous parlez aussi du francais? Het gesprek gaat verder in het Frans, gemixt met Nederlands. Ze vertelt dat ze Italiaanse is en eerst 5 jaar in Luik heeft gewoond. Vandaar het Frans.  Nu woont ze als 36 jaar hier. J’ai fait une promenade. Il n’y a rien ici hé. Toujours la même. Pas de grandes choses. Comme un cemetière. Een kerhof.  Vroeger wel maar nu… Iedereen, ja alle Turken. Ils restent entre eux mêmes. À la maison, vous comprenez? (ze communiceren niet met anderen) Vroeger had ik een buurvrouw uit Brussel. Altijd babbelen. Maar nu enkel bonjour, et c’est ca. Vroeger ik veel praten want allemaal Belgen rondom mij. Maar nu allemaal Turki. “Trop, c’est trop. Troppo è troppo. Mon famille est a l’Italie. C’est ca qui est le pire.

Na een hele historie over haar leven als gepensioneerde vrouw en de zorg voor haar dove kleindochter, zie ik de opluchting in haar gezicht. Alors on a bavardé un peu. Je te souhaite une bonne journée. En off she went. Terug naar haar huisje….    

Aan het uiteinde van de wijk Nieuw-Sledderlo in de Brandweg ligt de Mickey-mouse en De sleutel school, waar ze volgens een spandoek Nederlands spreken ‘voor de toekomst van uw kinderen’.

** Het was middagpauze en de kinderen spreken ook echt Nederlands met elkaar. Misschien niet verwonderlijk als het kinderen zijn van de 2^de , 3^de of 4^de generatie.**

Langs de Putwijerstraat gaat het terug richting ‘centrum’ van Nieuw-Sledderlo.  In de smalle Hoogblookstraat staat alweer een bord van JCDecaux. Lacoste en Sint-Maartenfeest te Genk.

Veel te zien, en ook niet. Dezelfde indrukken als de vorige dagen. Veel aanbod.

Troppo è troppo. Nieuw- Sledderlo is alweer versleten, op sterven na dood. Klein Turkije vraagt om leven.