Pedro Costa maakt een film die geen film is. Een film die niet teveel de machinerie van de cinema gebruikt. Geen grote lichtbronnen, duizende camera's, montagetafels,... Wel de realiteit tonen zoals ze is. Geen fictie, geen script.
Hoe kan de methode van Pedro Costa een 'voorbeeld' zijn voor het ontwerpen van een pedagogisch project?
Een pedagogisch project maken dat geen pedagogisch project is. Een project dat niet te veel de regeltjes gebruikt van de pedagogie. "Everything we are supposed to do in order to have a certain result."
Hoe kunnen we maw Genk laten zien, iets doen in Genk, zonder iets te willen doen? Zonder een bepaalt doel voor ogen, gewoon een goed project maken. Analoog aan het ' Faire un beau film' ipv un film die wil aanklagen, verbeteren, bewustzijn brengen.
** Storytelling can, although it's fiction, show the truth! **
Geen opmerkingen:
Een reactie posten