Het seminarie rond participatie op donderdag 01/12 heeft mij aan het denken gezet.
Mijn ontwerpidee tot hiertoe:
UP: Elk individu heeft zijn eigen verhaal. Via mijn blog proberen mensen te inspireren, aan te spreken. Inspireren in de zin van raken. Het stilstaan en naar buiten komen. De woorden op u laten inwerken en u laten ‘transformeren’.
Via mijn blog verhalen van en in Genk zichtbaar maken. Genk laten leven.
De blog als een spreken vanuit uzelf, vanuit een ervaring.
De methode uit de ipp- participatiewijzer:
Een stadsblog. Deze blog is een(virtuele) plek waar de inwoners van een stad spreken vanuit zichzelf, vanuit hun ervaring. Hoe zien zij de stad? Ze posten zelf items over dingen die gebeuren in hun stad. Ze schrijven een tekst over een toneelstuk, een betoging, een crimineel feit in de stad,… of posten een zelfgemaakte foto.
De burgers spreken hier, zij laten zien hoe zij de stad ervaren. Via verschillende talen. In teksttaal. In fototaal. …
De stadsblog is in zekere zin hetzelfde als wat ik als plan heb(had) met mijn blog. Via het schrijven proberen te spreken. Een boodschap over te brengen.
Maar er zijn ook wat kritische bedenkingen, zowel bij mijn blog als een stadsblog.
Wie gaat mijn blog lezen? Wie doet er mee aan een stadsblog? Als je kijkt onder het rubriekje ‘meedoen?’, dan staan er een twintigtal namen onder. Ga je zo iedereen bereiken? Of beter gezegd, wie participeert er dan? Zij die niet op de blog gaan, participeren niet. Diegene die geen toegang hebben tot internet participeren niet. Zij schrijven niets op de blog. Maar ze lezen hem ook niet.
Misschien kunnen we het ook omkeren? Afstappen van de vraag: wie schrijft er mee? Wie spreekt er mee? Wel wie leest er mee? Omdat het doel van de blog is mensen aan te spreken, te inspireren. Natuurlijk moet men dan wel de blog lezen, alvorens men aangesproken kan worden.
Daarom is het belangrijk het bestaan van mijn blog kenbaar te maken.
Nagaan of mijn idee werkt of niet. Een eerste toetsing van de ideëen achter mijn ontwerp. Is het echt zo dat mensen reageren. Dat ze geraakt zijn en hun ervaring willen meedelen?
Graag sluit ik de mogelijkheid om af te stappen van het idee van de blog niet uit. Is het misschien te theoretisch? Waar is de praktijkinvulling? Participatie en gemeenschap. Waar is de gemeenschapsvorming in mijn idee? Moet dit? Moet iedereen bereikt worden?
Misschien kan ik ondertussen dieper op zoek gaan binnen de verschillende participatiemethoden. Hoe verhouden de mensen zich binnen de verschillende methodieken tot elkaar. Hoe spreken ze daar? Welke taal? Vanuit hun buik of vanuit hun hoofd, volgens regels en een taal die niet de hunne is?
Mijn blog kenbaar gemaakt(iets wat ik misschien al eerder had kunnen doen) op:
- facebookpagina’s: Stad Genk, KRC Genk official, Genk on stage, bibliotheek Genk
- bevriend met: Jeugdraad Genk, Jeugddienst Genk
Geen opmerkingen:
Een reactie posten