donderdag 23 februari 2012

Try out: Enkele bedenkingen

* Tijdens markt meer respons dan in de namiddag. Misschien hebben de mensen dan niet echt een specifiek doel en zijn ze ‘gewilliger’ om te praten.

* Verschillende vragen werken niet of voelen aan als opdringerig. Bv. Waar gaat u naartoe?
Soms krijg je hier zeer korte antwoorden op.

* Vrouwen meer respons, meer vertellen dan mannen. (gewoon een vaststelling)

* Vaak eenzijdig ‘publiek’: ouderen, bejaarden,… Dus ook op andere tijdstippen gaan.

* Ik koos er bewust voor om zonder notaboekje of kaart rond te lopen. Dan gaat het minder makkelijk dan tijdens de introductieweek wanneer je toch meestal met kaart en notaboek rondliep.

MAAR:
* Mensen zijn vaak pas open wanneer je zegt dat het voor school is. Ze vragen meestal “Waarom vraagt u dit?”

=> Eigenlijk is het niet de bedoeling dat ze dit weten, het zouden gewone gesprekken moeten zijn, zonder dat de mensen iets ‘speciaals’ antwoorden omdat het iemand is die dat wil weten voor school.
=> Ik probeer vaag te blijven door te zeggen dat ik geïnteresseerd ben in wat mensen aan het doen zijn, waar ze naartoe gaan,… . De reacties hierop zijn wisselend. Sommige hebben door dat het voor school is, anderen zijn toch verbaasd, nog anderen geven zeer gewillig en vriendelijk een antwoord en gaan in gesprek, ongeacht ‘voor wat’ het is.

Conclusie:
Eigenlijk wil ik gewoon ‘verhalen’ te weten komen. Alle antwoorden die mensen geven en hoe zij zich gedragen is een verhaal. Er zijn geen goede en foute antwoorden, je mag niet willen dat alle mensen vriendelijk en goed reageren op uw vragen, poging tot gesprek. Elk individu zegt wat hij of zij te zeggen heeft, meer niet. Maar dat is al heel wat!! Je ervaart heel veel op heel korte tijd, nu nog ervaringen en gedachten omzetten in woord. Stof genoeg eigenlijk, wat wil je nog meer…

woensdag 15 februari 2012

Genk uitproberen? Een (Be)proef (ving)!

Wat: Verslag van Try Out in Genk (do 9 febr)

Directeur op rust, dagbladen en worstenbroodjes!
Donderdag marktdag. Iets voor 11u aangekomen in Genk, een ijskoude dag, overal marktkraampjes, niet enkel op het Sint - Martinusplein, pal in het centrum, ook in de omliggende straten en verweven langs en tussen de 3 Shoppingcentra. Hier kan zich zeker wat meedelen! Ik besluit over de markt te wandelen alsook de Shoppingcentra binnen te gaan.

Aan het eind van de Winterslagstraat, het einde van de markt ook.
Waar gaat u naartoe? Naar de markt, was het antwoord kort en krachtig. De vrouw zette haar weg in gehaaste tred voort, ze keek mij ietwat argwanend aan. Ik besloot haar te bedanken en mijn weg verder te zetten.

De fruitmarkt: tussen 2 gangen van Shopping 2 (S2) in een rustig pleintje, rust ipv het gekrioel van mensen op de markt en in de verschillende hallen van het Genkse equivalent van het Wijnegem Shoppingcentrum.
Ik spreek een vrouw aan op het plein. Ze is goed ingeduffeld, net als ik, en heeft een boodschappentas in haar hand. Excuseer mevrouw, mag ik u iets vragen? Ja. Wat bent u aan het doen? Ah, euhm ik ga naar die bakker daar. Ze wijst richting groene raamkozijnen, het begin van hal 2 van S2. Ik ga worstenbroodjes kopen die mijn zoon graag heeft. Komt u van de markt? Ja, dat is hier de grootste van Limburg hé, hier in Genk. Ja helemaal zo en zo. Ze wijst in alle richtingen, het verkeersbord Toutes Directions, kan hier wel heel letterlijk opgevat worden. Waar ik ook insla, de markt is overal. Je komt altijd wel terecht. Wel minder kraampjes dan tijdens onze introductieweek, wellicht het koude weer.
Ok bedankt. Ja dag hé, besluit ze vriendelijk.
Achter mij hoor ik diezelfde vrouw: Ah hier zie! Ze begroet een vrouw aan het BNP-Paribas bankautomaat hartelijk. Klaarblijkelijk bekende gezichten voor elkaar. Ik laat hen en ga naar de groene raamkozijnen. ’t Koffiekoekje, waar ze naar verluid goede worstenbroodjes verkopen.


Aan de ingang bij Shopping 2 op de Fruitmarkt, ter hoogte van ’t Koffiekoekje.
Twee vrouwen, schijnbaar moeder en dochter. De dochter duwt een kinderwagen voort.
Excuseer dames mag ik jullie wat vragen? Ja. Waar gaan jullie naartoe? Ze zijn zichtbaar verrast of geschrokken. Ik ben geïnteresseerd in wat mensen aan het doen zijn, waar ze mee bezig zijn. Oh! De moeder voert het woord. We gaan naar
Shopping 2, kleine schoentjes kopen voor de kleine. In de kinderwagen zit een jongen met zijn benen te wiebelen. Daarna gaan we nog naar Shopping 3 en dan naar huis.

Tussen Shopping 2 en 1 in de Rootenstraat.
Een oudere dame. Excuseer mevrouw, waar gaat u naartoe? Ik naar de wereldwinkel. Ik ben van thuis gekomen, van Termien en nu ga ik naar de Wereldwinkel. Ok bedankt. Ze tikt mij zachtjes tegen de arm. Al lachend: Alstublieft hé! Alsof ze blij is dat ze mij heeft kunnen ‘helpen’.
Niet alle mensen op de markt zijn daar voor de markt of de shoppingcentra.


In Shopping 1, op de kruising van de Rootenstraat met de Europalaan.
De shoppinghall opgefleurd met grote papieren hangers vol hartjes. Valentijn is in aantocht. Ik loop door de middengang en zoek een bankje. Ondertussen zie ik veel ‘kliekjesvorming’.
Hier en daar staan groepjes mannen, vrouwen of gemengd met elkaar te praten. Steeds groepjes van 2, 3 of 4 personen. De Si, Si  en Arabische woorden komen mij toe. Ik ga op een bankje zitten. Rondom mij een American Today, Hunkemöller en een Take- off schoenenwinkel- URBAN Fashion Shoes. Want we zijn in een stad hé! Mooi aan het einde van de hallway. Of de high –of runway. Voor 1 euro kan je al een ritje wagen op een blitse oranje Trike brommer. Geen vliegangst, waag dan je kans op 1 van de 2 Thommis helikopters of vliegtuigjes.
Mijn bankbuur heeft andere dingen aan of in zijn hoofd. Met iPod achtige oortjes oefent hij een vreemde taal. Ik hoor een stem, af en toe herhaalt hij, vermoedelijk, wat deze stem hem influistert. Zakkenrollers zijn gewaarschuwd, in een periode van 10 minuten zijn de mannen van G4Security al 5 keer gepasseerd(zonder overdrijven). Handige(?) vluchtroute vindt de pickpocketter op de wegwijzers die aan het plafond hangen. Uitgang of dakterras?


Intermezzo Shopping 1 Carrefour.
Ik sta aan de kassa met 3 items. Voor mij een groep babbelende vrouwen. Één item kopen ze haast allemaal, sandwiches. Is dat het enige?, vraagt een van hen. Ja. Oh ga dan maar. Ja, doe maar, wij zijn hier met een hele bende!! Achter mij babbelen de vrouwen, sommige dragen een hoofddoek, verder in hun moedertaal. Sandwiches… Tijd om te gaan eten.


** Gegeten in een brasserie Venezia. Een spiegelpaleis met tafeltjes erin, fijne bediening maar iets te zware pasta carbonara. Het paleis zit goed vol, vooral oudere damesduo’s, vermoedelijk lunchend op hun (wekelijkse) markt -of winkeldagje. Het publiek op de markt, in de Shoppingcentra en in de eethuisjes is wel heel homogeen. Ofwel vrouwen van middelbare leeftijd of ouder alleen, ofwel in grotere groepjes ofwel met hun man erbij.  **


Ter hoogte van kruispunt van de klokstraat met de Stationsstraat en de Molenstraat.
Man, beladen met boodschappen, in elke hand één zak.
Excuseer meneer, mag ik iets vragen. Ja. De man lijkt gehaast en kijkt me niet aan. Waar gaat u naartoe? Ik, naar de auto. Is het voor een werk ofzo? Ik zeg dat ik geïnteresseerd ben in wat mensen aan het doen zijn. Ja maar toch voor school ofzo? Ik zwicht voor zijn kruisverhoor. Wat studeer je dan? Pedagogie in Leuven. Ah pedagogie. Mijn dochter heeft ook nog pedagogie gedaan. Ze heeft nog iets bijgedaan en nu is ze docente aan de KLIM, de Hogeschool van Limburg hé. Zeg en Jan Van Damme, werkt die daar nog altijd. Die ken ik nog. De rollen lijken precies omgedraaid, ook al is het niet de bedoeling dat ik interviewer ben en de man de respondent, toch voelt het aan alsof hij mij aan de tand voelt. Dan komt de eventuele “verklaring”. Ja, ik heb zelf ook nog lesgegeven en ben , alé, was directeur van de school hier in de buurt. Ja een werk over Genk, ja hier zijn veel pedagogische initiatieven hé. Voor alle leeftijdsgroepen en voor alle rassen. Je ziet het hier al op de markt… alle soorten mensen. Alé, ik ga eens door want mijn vrouw wacht. Bedankt voor het gesprekje. De statige man met hoed vertrekt. Een roodgeel zakje van de kippenkraam verdwijnt mee.

Namiddag, Sint- Martinusplein.
Een vrouw. Waar gaat u naartoe? Naar de winkel.

Een ietwat oudere man met pet, in een snelle tred. Wat bent u aan het doen. Aan het wandelen. Waarnaartoe? Naar huis.

Een ouder koppel met een trolley. Excuseer mag ik jullie iets vragen? Waar gaan jullie naartoe. Naar de Delhaize. Waarom? Ik zeg, een beetje ongemakkelijk, dat ik geïnteresseerd ben in waar mensen mee bezig zijn. Waar ze naartoe gaan.

Een man. Excuseer meneer, mag ik u iets vragen? Ja, zegt u maar. Waar gaat u naartoe? Naar de bib, een dagblad lezen. Ik bedank hem. Hij gaat weer verder en keert op zijn stappen terug. Of euh is er nog… Ik zeg dat het goed is zo.


De Bib. Of dure en state of the art boekentempel. Even rondgewandeld. Toegegeven, ze hebben een zeer uitgebreide boekencollectie. Wel wat anders dan mijn dorpsbibliotheekje! Voor elk wat wils, mooi geordend per thema, subthema of taal. Niet één maar meerdere rekken over koken, politiek, geschiedenis,… Op de rug van de boeken is een vlaggetje aangebracht van de taal waarin de romans geschreven zijn. Spaans, Frans, Engels, Duits,… een hele rij vlaggen bij elkaar.  Vollidiot, het enige Duitse boek in mijn eigen bib, is vrij idioot ja, als je de weelde ziet in dit paradijs voor de lezer. Zelfs als je voor school iets moet opzoeken krijg je alles mooi op een rijtje, geordend per subthema. Politiek, maatschappelijke thema’s, maatschappelijke projecten,… Als je uw boeken verzameld hebt, kan je zeker een plaatsje vinden aan een van de vele tafeltjes die aan de randen van elk verdiep staan opgesteld, met computer en leeslampje! Liever wat meer stilte? Dan is er nog de stille ruimte.
Een lokaal met glazen deuren en wanden met lange tafels naast elkaar, plaats voor zo’n 20 personen. Enkel leesvoer toegestaan, wordt vriendelijk verzocht via een bordje met Pac-man figuurtje dat alle drank en boterhammen op eet.




De try-out in Genk. Een beproeving. Het koude weer, de protocollaire eisen proberen te volgen,… De vriendelijke mensen zorgen gelukkig voor de (welgekomen) warmte.





maandag 13 februari 2012

Bezoek Genk: protocol

Alvorens ik naar Genk ga is het belangrijk enkele grenzen af te bakenen. Na te denken over de ‘experimentele limieten’ die ik mezelf ga opleggen zodat de wereld of Genk kan verschijnen, opdat er zich iets zal meedelen. De noodzaak van een vast stramien of protocol werd reeds in vorige blogberichten duidelijk gemaakt.
Ik stel mijzelf 3 vragen en ga aan de hand van de mogelijke antwoorden proberen een protocol op te stellen en dit te gebruiken bij mijn bezoek aan Genk.
Tijdens het 1ste bezoek wil ik dit protocol uittesten en latere aanpassingen zijn niet uitgesloten.

Waar in Genk?
In één gebied, taartspie of op verschillende meer specifieke plaatsen?
In het centrum, shoppingcentrum, winkelstraat in en rond het station, bushaltes, bibliotheek parkeerplaatsen of garages, winkels, markt, schoolpoorten,…?

=> Wanneer je in één gebied gaat, heb je enkel dit ene gebied gedaan, welk gebied kies je dan? Wanneer je probeert op verschillende plaatsen mensen te ‘ontmoeten’, ontmoet je misschien ook alleen maar mensen die horen bij of die vaak naar die plaatsen gaan? Wat is een plek waar je veel diversiteit aan mensen vindt?
Of misschien kan ik ook elk bezoek wijden aan één plaats en hierover iets schrijven, analoog aan de thema’s in een dichtbundel? Of is dit te stereotyperend? Mensen zijn immers veel meer dan een bibganger, student, shopper, ‘busser’,… .


Welke vragen?
Ik wil de mensen niet overvallen met vragen. Het mag niet klinken als een enquête, met voorgevormde vragen, waarmee je een duidelijk doel voor ogen hebt en bepaalde antwoorden wil bereiken. Integendeel, je weet niet wat er gezegd gaat worden, je weet niet wat er tevoorschijn gaat komen. Daarom kies ik ervoor om niet intrusieve vragen te stellen. Vragen die een regard voor de ander tonen. Wat is, the presence, wat of wie de ander is komt naar voor in ontmoetingen. Enkele vragen analoog aan ‘Waar komt u vandaan en waar gaat u naartoe?’

- Wat bent u aan het doen?
- Waar bent u naar op weg?
- Wat heeft u al gedaan vandaag?
- Wat gaat u nog doen vandaag?
- Wat heeft u gekocht ( op de markt), misschien te intrusief ??

=> Of volgende vragen al dan niet intrusief zijn, zal blijken na het eerste bezoek.

Welke mensen?
Is een totaalbeeld wel mogelijk? Kan je iedereen wel ‘ontmoeten’? In mijn ontwerp gaat het volgens mij niet om de massasteekproef die een vertegenwoordiging moeten zijn van verschillende leeftijdsgroepen, beroepen, geslacht, nationaliteiten,… . Wel is het de bedoeling Genk te laten spreken, elke individuele ontmoeting op zich is van belang. Elk verhaal. 

=> Tijdens het bezoek ga ik willekeurig mensen aanspreken. “Je moet het doen met de mensen die er zijn.” Maar dit is al een verkeerd uitgangspunt, elk individu dat er op dat moment is, is evenwaardig aan iemand die er niet is.

woensdag 1 februari 2012

Mauro Pawlovski – stadsdichter Genk

De creatieve duizendpoot- gitarist van Deus, schrijver, singer/songwriter,...-  mocht het stadsgedicht anno 2012 schrijven. Op 25 januari heeft hij dit gedicht in rock’n roll stijl voorgedragen in de Bib van Genk op de allereerste ‘Nacht van de Poëzie’ ter gelegenheid van de Internationale Gedichtendag 2012.
Blijft het bij dit ene gedicht? Allicht niet.



Zie maar.
Het geldt voor gelijk welke plek.
Washington. Seoel. Islamabad.
Ibiza. Bokrijk.
Dat alle bevlogen gelalde oden,
satiren, statistieken, zangen
betreffende eendere plek
het bijlange niet halen
tegen het lokale
goede en slechte en
geinige en gruwelijke
en simpelweg waar
gebeurende enige echte.
Voor elke bigfoot, sirene, elf,
eenhoorn, yeti, quetzalcoatl,
nessie, chupacabra, zompelaar
staat naast je een buur, argeloos
wat rond te staren in hoedanigheid
van zoveel fabelachtiger creatuur.
Loer maar.


Mauro Pawlowski schreef dit gedicht in
opdracht van stad Genk ter gelegenheid
van Gedichtendag 2012
www.bibliotheekgenk.


In een interview:

Je bent rockmuzikant. Jouw vroegere groep The Evil Superstars had een rebels imago. Vinden we dit ook terug in je stadsgedicht?
Absoluut niet. Mensen denken meteen aan rebelse poëzie omdat ik een rocker ben, maar dat is fout. Ik zag mezelf gisteren in de 3600 (het stadsmagazine, nvdr.) staan met het onderschrift 'rock-'n-rollpoetry'. Ikzelf en mijn muziek zijn misschien rock-'n-roll, maar die poetry niet! Ik haat die omschrijving, trouwens.
Maar op welke manier wil je Genk dan wel weergeven?
Genk zit er helemaal in, maar ik heb het gedicht zo geschreven dat het eventueel nog gerecycleerd kan worden. Een gedicht moet ook op zichzelf kunnen bestaan. Stel je voor dat Genk door een of andere natuurramp verzwolgen wordt door de aarde, het een mythisch land wordt, er alleen nog steppe staat en er over drieduizend jaar niemand nog iets weet over de stad. Dan moet dat gedicht ook nog bruikbaar zijn

Bron: http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/01/17/mauro-pawlowski-genk-zit-me-als-gegoten

maandag 30 januari 2012

Stroom


Zes letters, vloeiend achter elkaar en je krijgt het woord stroom. Dit is het thema van de gedichtendag dit jaar. Op de website staan vele activiteiten gebundeld.Er werd aandacht  besteedt aan poëzie en gedichten, dat is zeker. Maar vaak in scholen, huiskamers, parochie- of theaterzalen. Binnenskamers dus. Niet buiten, in het openbaar. For everyone to see!! Één dag van het jaar waarin de gedichten de bibs, culturele centra, cafés, huiskamers, shoppingcentra en scholen overnemen, beheersen,…
Gedichtenstroom, gedichtenwandeling, poëtisch protest, slam en poetry aan de stroom, Te gek voor woorden, Dichter tegen de etalage, poëzieconversatie, …


In wat volgt ga ik meer op zoek naar initiatieven die de gedichten publiek maken, die ze naar buiten brengen. Manieren waarop gedichten duurzamer in de aandacht komen. (Of tot aandacht dwingen…)

zondag 29 januari 2012

A thick text – waarheid – protocol !

Wat: Enkele overwegingen ivm ontwerp. Wat is het ‘doel’ van het ontwerp? Hoe moet ik in Genk gesprekken voeren? In het wilde weg, zonder vast stramien? Of met een zekere houvast? Wat ‘moeten’ de gedichten doen?

Latour: “A text is thick!”

Volgens Latour bestaat een goede beschrijving uit veel details. A text is thick.
 Een beschrijving of tekst kan falen, net als een experiment in een laboratorium kan mislukken. Een tekst is in de sociale wetenschappen mislukt als het sociale afwezig is. ‘Doel’ is de actoren te laten ‘bewegen’, ze iets te alten doen. Hun onderlinge verbanden, hun netwerk en sociale interacties moeten duidelijk worden. Het sociale moet ‘tot leven komen.’ Hence the title ‘Reassembling the social’.
Een tekst wil geen informatie geven, wel trans-formatie. Latour loopt hiermee parallel aan de tweede traditie van Pedagogisch onderzoek die de mensen wil inspireren, wil losmaken van hun zelf, door eerst als onderzoeker zorg te dragen voor uw ‘zelf’ en hiertoe anderen uit te nodigen.
=> Gedichten kunnen ook thick zijn, of zijn best thick indien ze inspirerende en transformerende ‘effecten willen bereiken.’

Foucault: “Schrijven vanuit een ervaring.”

De boeken van Foucault zijn geschreven vanuit een ervaring. Niet gewoon een neerslag van wat hij weet, ziet of hoort. Hij schrijft omdat hij nog niet weet. Schrijven is zijn methode om onderzoek te doen, om zijn eigen denken te veranderen. Het schrijven verandert u. Schrijft hij ook de waarheid? Wat zijn boeken beweren moet waar zijn, maar een ervaring kan niet waar of onwaar zijn. Een ervaring is niet iets waars, het is een realiteit geweest. Het is een fictie, iets dat je construeert. Iets gebeurt, je ervaart dit en dan daarna schrijf je iets vanuit deze ervaring. De waarheid van het schrijfsel hangt af van de mogelijkheid die het schrijfsel biedt, voor uzelf en mogelijks ook voor anderen, om er veranderd uit tevoorschijn te komen.
Om een (ver)ander(d)e houding tot wat geschreven is.


=> Gedichten als ervaringen. De waarheid van gedichten ligt in de mogelijkheid die ze biedt tot ervaring, tot het loskomen van u zelf en uw denken te veranderen. De mogelijkheid om er veranderd uit tevoorschijn te komen. Maar ook om de andere uit te nodigen die ervaring te delen.


Masschelein: “Acteurs zijn onthullers ipv makers.”

De gebroeders Dardenne weten als zij een film maken, niet op voorhand waar ze naartoe willen. Ze hebben geen methode, die een duidelijk doel heeft, een bestemming, een resultaat dat je wil bereiken door welbepaalde stappen te volgen. Wel maken zij gebruik van een protocol. Het verschil met een methode bestaat erin dat een protocol geen bestemming heeft, je weet niet waar je naartoe wil en waar je zal uitkomen. Een protocol is een duidelijke, vastgelegde weg, een manier van doen, die je volgt. Een weg die je aflegt, altijd op dezelfde manier opdat de dingen op zichzelf kunnen verschijnen, zich kunnen meedelen.
Voor de camera zijn de acteurs onthullers en geen makers. Ze maken niets, ze representeren niets, ze laten iets verschijnen.

=> Via gedichten Genk ontsluiten. Genk laten spreken, laten verschijnen. Hiervoor heb ik een protocol nodig. Wat zal ik doen als ik in Genk ben? Welke weg zal ik afleggen. Figuurlijk maar even goed letterlijk? Hoe zal ik dat doen? Wat ga ik de mensen vragen? Een vaste manier van doen is nodig opdat het sociale kan verschijnen. Niet Genk maken, representeren, wel tevoorschijn laten komen.

zaterdag 28 januari 2012

Donderdag 26 januari: Gedichtendag 2012

Twee dagen geleden was het weer zover. De jaarlijkse gedichtendag, ergens eind januari.
Een dag waarop gedichten in the picture komen, waarop het werk van bekende en minder bekende dichterlijke Goden op een piëdestal geplaatst wordt. Aandacht voor de ‘dichtkunst’ met een K of k? Iedereen is toch dichter, niet? Elke k heeft(voor mij) de allures van een K.

Gedichten zullen ook een centrale rol spelen in mijn ontwerp van een Volkshogeschool in Genk. Een volkshogeschool ontwerpen, dat was(en is) het doel. Gedichten? Wat heeft dat nu te maken met een volkshogeschool?
Net als een vormingscursus, een gebouw, ruimtelijke indelingen, een film,… educatieve praktijken kunnen zijn, met hun eigen materialiteit, zijn ook gedichten een vorm van spreken. Gedichten als educatieve praktijk en een talige vorm (= tekst/ woorden) waarin gemeenschap zich kan voordoen.


Waarom zo plots gedichten? (Voor meer info: verslag 22/12/11 zie linkse kolom bij pagina’s)

Gedichten zijn een voorbeeld van een pure taal, een juiste taal, een innerlijke taal waar je (meest) in aanwezig bent. Een juiste taal die overeenkomt met wat je denkt, zeggen wat je wil zeggen, een bepaalde boodschap overbrengen.
Gedicht wil geen gelijk hebben, geen mening verkondigen.

Kunnen wel een kunstvorm zijn en fungeren als idioot. De mensen laten nadenken over. Inspireren, aanspreken…

               
Hoe zou ik iets kunnen doen met gedichten?

- Gesprekken met mensen en daarover gedichten schrijven. Genk laten spreken.
- In Genk zijn, aanwezig zijn, met aandacht en dan daarover iets schrijven.
- Gedichten publiek brengen, zichtbaar voor de Genkenaar en anderen.

=> To do:
Twee vragen of onderdelen van het vervolg van mijn zoektocht. Het is nodig om terug naar Genk te gaan en daar ‘inspiratie’ op te doen voor ‘mijn’ gedichten en om na te gaan hoe gedichten al gebruikt worden in de publieke ruimte.

  1. Hoe ga ik gesprekken voeren? Wat ga ik vragen of zeggen? Heb ik geen protocol nodig?
  2. Hoe worden gedichten in steden openbaar gemaakt? Op onderzoek gaan wat er al bestaat aan ‘openbare gedichten’ (ipv openbare gebouwen??)
Bv. stadsdichters, gedichtenpaden,…

In de volgende blogposts komen dan waarschijnlijk voorbeelden van gedichten in steden in de publieke ruimte en anderzijds posts over mijn denkproces ivm de ‘theoretische achtergrond’ van mijn ontwerp.



** “En, onbewijsbaar, kan ik hopen dat dit schrijven waarin ik meer aanwezig ben, anderen meer meedeelt dan elke mogelijke mening.” Martin Walser **